لبخند بزن
لحظه ها را دریاب 

آزاد باش ای ایران

آباد باش ای ایران

از ما فرزندان خود

دلشاد باش ای ایران

[ چهارشنبه دوازدهم شهریور ۱۳۹۹ ] [ 0:0 ] [ گنگِ خواب دیده ]

زندگی کن، عاشق باش، امیدوار بمان و خودت را فراموش نکن...

زندگی، قصه‌ای عجیب و پر از فراز و نشیب است؛ قصه‌ای که هیچ‌کس نمی‌داند فصل بعدی آن چگونه نوشته خواهد شد. گاهی آن‌قدر زیبا و دلنشین می‌شود که دلمان می‌خواهد زمان برای همیشه متوقف شود و گاهی آن‌قدر سخت و سنگین می‌گذرد که حتی پیدا کردن دلیلی برای ادامه دادن دشوار می‌شود. گاهی در اوج خوشحالی هستیم و احساس می‌کنیم همه‌چیز همان‌گونه است که باید باشد و گاهی در سکوتی عمیق فرو می‌رویم و با خودمان فکر می‌کنیم چرا زندگی همیشه مطابق خواسته‌های ما پیش نمی‌رود. در این میان، آدم‌هایی وارد زندگی‌مان می‌شوند، بعضی می‌مانند، بعضی می‌روند، بعضی زخم می‌زنند و بعضی آن‌قدر مهربان‌اند که حضورشان به یکی از زیباترین خاطرات زندگی‌مان تبدیل می‌شود. آرزوهایی داریم که به آن‌ها می‌رسیم، رؤیاهایی که نیمه‌کاره می‌مانند، فرصت‌هایی که از دست می‌روند و اتفاقاتی که هرگز تصور نمی‌کردیم روزی تجربه‌شان کنیم.

اما شاید راز زندگی کردن، در همین ناپایداری‌ها نهفته باشد؛ اینکه یاد بگیریم در میان تمام آمدن‌ها و رفتن‌ها، در میان تمام رسیدن‌ها و نرسیدن‌ها و در میان تمام تلخی‌ها و شیرینی‌ها، همچنان زندگی را دوست داشته باشیم. همچنان امیدوار بمانیم، همچنان عاشق باشیم و اجازه ندهیم سختی‌های مسیر، روح و قلبمان را از زیبایی تهی کنند.

باید یاد بگیریم که زندگی همیشه قرار نیست آسان باشد. قرار نیست همه آدم‌هایی که دوستشان داریم تا پایان مسیر کنارمان بمانند. قرار نیست تمام تلاش‌هایمان به نتیجه برسد و قرار نیست همیشه آنچه را که می‌خواهیم به دست بیاوریم. گاهی باید با واقعیت‌هایی روبه‌رو شویم که دوستشان نداریم، از آدم‌هایی دل بکنیم که هنوز دوستشان داریم، از رؤیاهایی عبور کنیم که سال‌ها برایشان زحمت کشیده‌ایم و مسیرهایی را بپذیریم که هرگز انتخاب اولمان نبوده‌اند. اما این‌ها به معنای تمام شدن زندگی نیستند. گاهی پایان یک مسیر، آغاز راهی تازه است و گاهی از دست دادن چیزی که تصور می‌کردیم تمام خوشبختی ماست، فرصتی برای کشف زیبایی‌های دیگری در زندگی می‌شود.

به نظرم یکی از بزرگ‌ترین هنرهای انسان، امید داشتن است؛ امیدی که حتی در تاریک‌ترین روزها، گوشه‌ای از قلبش را روشن نگه می‌دارد. امید یعنی وقتی همه‌چیز مطابق میل ما پیش نمی‌رود، باز هم باور داشته باشیم که امکان بهتر شدن وجود دارد. یعنی وقتی دری بسته می‌شود، تمام زندگی را پشت همان در تمام‌شده ندانیم. یعنی وقتی شکست می‌خوریم، خودمان را با شکست‌هایمان تعریف نکنیم و وقتی کسی ما را ترک می‌کند، تصور نکنیم دیگر هیچ اتفاق زیبایی در انتظارمان نیست.

امید داشتن به معنای نادیده گرفتن مشکلات یا انکار واقعیت‌ها نیست. امید یعنی مشکلات را ببینی، از سختی‌ها آگاه باشی، گاهی بترسی، گاهی خسته شوی و حتی گاهی اشک بریزی، اما در نهایت تصمیم بگیری تسلیم نشوی. آدم امیدوار کسی نیست که هرگز گریه نمی‌کند؛ کسی است که پس از گریه کردن، دوباره به زندگی برمی‌گردد. کسی نیست که هیچ‌وقت زمین نمی‌خورد؛ کسی است که حتی پس از زمین خوردن، هنوز میل برخاستن دارد.

گاهی لازم است به خودمان یادآوری کنیم که هیچ شرایطی برای همیشه ثابت نمی‌ماند. همان‌طور که شب با تمام تاریکی‌اش سرانجام به صبح می‌رسد، همان‌طور که زمستان با تمام سردی‌اش جای خود را به بهار می‌دهد، بسیاری از دشواری‌های زندگی نیز تغییر می‌کنند. شاید امروز پاسخ بسیاری از پرسش‌هایمان را ندانیم، شاید هنوز از اتفاقی که افتاده دلگیر باشیم و شاید نتوانیم آینده را آن‌گونه که دوست داریم تصور کنیم؛ اما لازم نیست پاسخ تمام سؤال‌های زندگی را همین امروز پیدا کنیم. گاهی کافی است یک قدم دیگر برداریم، کمی بیشتر صبر کنیم و به خودمان فرصت بدهیم.

باید عاشق زندگی بود؛ نه فقط روزهایی که همه‌چیز خوب پیش می‌رود، بلکه حتی روزهایی که دلمان گرفته، از چیزی ناراحتیم و احساس می‌کنیم بار سنگینی بر دوش داریم. عاشق زندگی بودن فقط به معنای داشتن یک رابطه عاطفی یا رسیدن به خواسته‌های بزرگ نیست. عشق می‌تواند در نگاه کردن به آسمان، شنیدن صدای باران، بوی خاک پس از بارندگی، لبخند یک کودک، گفت‌وگویی صمیمانه با یک دوست، خواندن چند صفحه کتاب، قدم زدن در خیابانی خلوت و نوشیدن یک فنجان چای در یک عصر پاییزی جریان داشته باشد.

باید یاد بگیریم از لحظه‌های کوچک زندگی لذت ببریم. برای خودمان گل بخریم، حتی اگر کسی نباشد که برایمان گل بیاورد. لباس مورد علاقه‌مان را بپوشیم، حتی اگر قرار نیست کسی ما را ببیند. به موسیقی‌ای گوش بدهیم که دوستش داریم، برای رؤیاهایمان برنامه‌ریزی کنیم و گاهی بدون هیچ دلیل خاصی، از زنده بودن و فرصت تجربه کردن دنیا خوشحال باشیم.

بسیاری از ما زندگی را به آینده موکول می‌کنیم. می‌گوییم وقتی مشکلاتمان تمام شد خوشحال می‌شویم، وقتی به شغل دلخواهمان رسیدیم، وقتی شرایط مالی بهتر شد، وقتی کسی وارد زندگی‌مان شد، وقتی به موفقیت رسیدیم و وقتی همه‌چیز سر جای خودش قرار گرفت، آن‌وقت زندگی خواهیم کرد. اما حقیقت این است که زندگی همیشه مسئله‌ای برای حل کردن، نگرانی‌ای برای تحمل کردن و آرزویی برای رسیدن دارد. اگر خوشبختی را به کامل شدن تمام شرایط وابسته کنیم، شاید هیچ‌وقت فرصت تجربه کردن آن را پیدا نکنیم.

زندگی در همین لحظه‌هایی جریان دارد که گاهی به امید فردا از کنارشان عبور می‌کنیم. شاید سال‌ها بعد، وقتی به گذشته نگاه کنیم، متوجه شویم بسیاری از زیباترین لحظه‌های زندگی‌مان همان روزهای معمولی بوده‌اند؛ روزهایی که اتفاق خارق‌العاده‌ای در آن‌ها رخ نداده، اما عزیزانمان کنارمان بوده‌اند، سلامتی داشته‌ایم، فرصتی برای خندیدن داشته‌ایم و از نعمت‌های کوچک زندگی برخوردار بوده‌ایم. پس نباید آن‌قدر درگیر رسیدن به مقصد شویم که زیبایی مسیر را فراموش کنیم.

از طرفی، یکی از زیباترین و در عین حال دشوارترین درس‌های زندگی، هنر دوست داشتن آدم‌ها بدون وابستگی افراطی به آن‌هاست. آدم‌ها را باید دوست داشت. باید برایشان خوبی خواست، به آن‌ها محبت کرد، از موفقیتشان خوشحال شد، در روزهای سخت کنارشان ماند و از حضورشان لذت برد. باید به آدم‌های خوب زندگی‌مان نشان بدهیم که چقدر برایمان ارزشمندند. نباید محبت را در دل زندانی کنیم و تصور کنیم دیگران خودشان از احساسات ما باخبر می‌شوند. گاهی یک جمله محبت‌آمیز، یک تماس کوتاه، یک احوال‌پرسی ساده یا چند دقیقه گوش دادن به حرف‌های کسی می‌تواند روز او را تغییر دهد.

اما در کنار تمام این زیبایی‌ها، باید حقیقت دیگری را نیز پذیرفت: آدم‌ها متعلق به ما نیستند و هیچ‌کس تضمین نکرده است که برای همیشه در زندگی ما باقی بماند. انسان‌ها مسیر، انتخاب‌ها، خواسته‌ها و شرایط خودشان را دارند. بعضی‌ها برای سال‌های طولانی کنارمان می‌مانند، بعضی‌ها فقط برای بخشی از مسیر همراه ما هستند و بعضی‌ها نیز روزی می‌آیند و بدون آنکه بخواهیم، می‌روند. گاهی نزدیک‌ترین آدم زندگی‌مان به یک آشنای دور تبدیل می‌شود و گاهی کسی که هرگز انتظار حضورش را نداشته‌ایم، به یکی از زیباترین اتفاقات زندگی‌مان تبدیل می‌شود.

این طبیعت زندگی است؛ آدم‌ها تغییر می‌کنند، شرایط عوض می‌شود، اولویت‌ها جابه‌جا می‌شوند و گاهی مسیرها از هم جدا می‌شوند. بنابراین باید یاد بگیریم کسی را دوست داشته باشیم، بدون اینکه بخواهیم مالک او باشیم. به کسی محبت کنیم، بدون اینکه تمام آرامشمان را به میزان توجه او وابسته کنیم. از بودن آدم‌ها لذت ببریم، اما تمام معنای زندگی را در حضورشان خلاصه نکنیم.

گاهی آن‌قدر به حضور یک نفر عادت می‌کنیم که فراموش می‌کنیم پیش از ورود او نیز زندگی می‌کردیم. تمام برنامه‌هایمان را بر اساس حضورش تنظیم می‌کنیم، شادی‌مان به پیام دادن و تماس گرفتنش وابسته می‌شود و آرامشمان را از رفتارهایش می‌گیریم. در چنین شرایطی، یک بی‌توجهی کوچک می‌تواند تمام روزمان را خراب کند و یک فاصله کوتاه، ما را دچار اضطراب و نگرانی کند. اما رابطه سالم قرار نیست ما را از خودمان دور کند. دوست داشتن نباید به معنای گم کردن هویت، نادیده گرفتن خواسته‌ها و قربانی کردن عزت نفس باشد.

باید بتوانیم در کنار دیگران خوشحال باشیم، اما در تنهایی نیز زندگی مستقلی داشته باشیم. باید بتوانیم کسی را عمیقاً دوست داشته باشیم، اما اگر روزی شرایط تغییر کرد، همچنان برای ادامه زندگی انگیزه و توان داشته باشیم. باید بدانیم که ارزش ما به انتخاب دیگران وابسته نیست. اگر کسی ما را دوست نداشت، به این معنا نیست که دوست‌داشتنی نیستیم. اگر کسی ما را ترک کرد، به این معنا نیست که دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند کنارمان بماند. اگر رابطه‌ای به پایان رسید، به این معنا نیست که فرصت عشق ورزیدن برای همیشه از ما گرفته شده است.

دل نبستن به معنای سنگدل بودن، بی‌احساس شدن یا بستن درهای قلب به روی دیگران نیست. اتفاقاً باید قلبی داشت که توانایی دوست داشتن دارد، اما در کنار آن، ذهنی آگاه و شخصیتی مستقل نیز داشت. باید یاد بگیریم که محبت کنیم، اما برای دریافت کوچک‌ترین توجه، التماس نکنیم. به کسی عشق بورزیم، اما برای ماندنش از عزت نفس خود عبور نکنیم. برای رابطه‌ها تلاش کنیم، اما به هر قیمتی نه. باید بدانیم کسی که قرار است در زندگی ما بماند، باید از روی میل، علاقه و احترام متقابل بماند، نه از روی اجبار و ترحم.

گاهی باید بپذیریم که بعضی آدم‌ها دیگر قرار نیست در زندگی ما حضور داشته باشند. شاید رفتنشان ناراحت‌کننده باشد، شاید خاطراتشان هنوز در ذهنمان زنده باشد و شاید مدت‌ها طول بکشد تا به نبودنشان عادت کنیم. اما نباید اجازه دهیم رفتن یک نفر، تمام آینده ما را تحت تأثیر قرار دهد. می‌توان کسی را دوست داشت و در عین حال پذیرفت که ادامه دادن رابطه ممکن نیست. می‌توان برای کسی خاطرات خوبی داشت، اما دیگر در انتظار بازگشتش زندگی نکرد. می‌توان دلتنگ شد، گریه کرد و ناراحت بود، اما در نهایت تصمیم گرفت که زندگی همچنان ادامه پیدا کند.

گاهی بزرگ‌ترین شکست زندگی، از دست دادن یک انسان نیست؛ از دست دادن خودمان در تلاش برای نگه داشتن اوست. نباید آن‌قدر برای دوست داشته شدن توسط دیگران تلاش کنیم که دوست داشتن خودمان را فراموش کنیم. نباید تمام عمرمان را صرف راضی نگه داشتن کسانی کنیم که حتی متوجه فداکاری‌هایمان نیستند. باید یاد بگیریم که ما نیز به اندازه دیگران حق داریم دوست داشته شویم، مورد احترام قرار بگیریم، شنیده شویم و آرامش داشته باشیم.

در این مسیر، سختی‌ها نیز بخش جدایی‌ناپذیر زندگی هستند. هیچ انسانی بدون عبور از دشواری‌ها به شناخت عمیقی از خودش نمی‌رسد. گاهی مشکلات مالی، گاهی شکست‌های شغلی، گاهی اختلافات خانوادگی، گاهی ناکامی‌های عاطفی و گاهی اتفاقاتی که خارج از اختیار ما هستند، زندگی را دشوار می‌کنند. در چنین روزهایی ممکن است احساس کنیم تمام توانمان را از دست داده‌ایم و دیگر رمقی برای ادامه دادن نداریم.

اما باید بدانیم که سختی کشیدن بخشی از تجربه انسانی است. هیچ‌کس از زندگی مصونیت کامل در برابر رنج ندارد. تفاوت انسان‌ها بیشتر در شرایطی است که تجربه می‌کنند و شیوه‌هایی که برای مواجهه با آن‌ها انتخاب می‌کنند.

بعضی سختی‌ها با صبر و گذشت زمان قابل عبورند، بعضی به تلاش و تصمیم‌گیری جدی نیاز دارند و بعضی نیز زمانی سبک‌تر می‌شوند که از دیگران کمک بگیریم و بارشان را به‌تنهایی به دوش نکشیم. نباید تصور کنیم تحمل کردن تمام مشکلات بدون اعتراض، نشانه قدرت است. گاهی قدرت واقعی در این است که بگوییم خسته شده‌ایم، استراحت کنیم، کمک بخواهیم و برای تغییر شرایط تصمیم بگیریم.

صبر یعنی برای حل مشکلات فرصت قائل شویم، نه اینکه تا ابد در شرایط نامناسب باقی بمانیم. استقامت یعنی پس از هر شکست دوباره تلاش کنیم، نه اینکه خودمان را مجبور کنیم بدون استراحت به حرکت ادامه دهیم. قوی بودن به معنای هرگز زمین نخوردن نیست؛ گاهی قوی بودن یعنی پس از زمین خوردن، دست خودمان را بگیریم و دوباره بلند شویم.

باید به خودمان حق خسته شدن بدهیم. قرار نیست همیشه محکم باشیم، قرار نیست هیچ‌وقت نشکنیم و قرار نیست تمام مشکلات را به‌تنهایی حل کنیم. انسان بودن یعنی گاهی ترسیدن، گاهی گریه کردن، گاهی ناامید شدن و دوباره تلاش کردن. اگر امروز توان برداشتن قدم‌های بزرگ را نداریم، قدم‌های کوچک برداریم. اگر نمی‌توانیم همه مشکلات را حل کنیم، از کوچک‌ترین مسئله شروع کنیم. اگر هنوز به مقصد نرسیده‌ایم، به خودمان یادآوری کنیم که رسیدن همیشه مهم‌تر از مقایسه کردن سرعت حرکتمان با دیگران نیست.

زندگی مسابقه‌ای نیست که همه مجبور باشند با یک سرعت حرکت کنند. هرکسی مسیر، شرایط، توانایی‌ها و زمان‌بندی خودش را دارد. خودمان را با دیگران مقایسه نکنیم. شاید کسی که امروز موفقیتش را می‌بینیم، سال‌ها در سکوت با دشواری‌هایی جنگیده که ما هرگز از آن‌ها خبر نداریم. به مسیر خودمان احترام بگذاریم؛ حتی اگر آهسته حرکت می‌کنیم، حتی اگر هنوز به مقصد نرسیده‌ایم و حتی اگر چند بار مجبور شده‌ایم از نقطه صفر شروع کنیم.

یکی دیگر از مهم‌ترین درس‌های زندگی، مهربان ماندن است؛ حتی اگر دنیا همیشه با ما مهربان نبوده باشد. بسیاری از ما در زندگی از کسانی آسیب دیده‌ایم که به آن‌ها اعتماد داشته‌ایم. شاید حرف‌هایی شنیده‌ایم که هنوز در ذهنمان باقی مانده‌اند، شاید از کسانی که برایشان وقت گذاشته‌ایم بی‌توجهی دیده‌ایم و شاید در شرایطی قرار گرفته‌ایم که احساس کرده‌ایم محبت‌هایمان نادیده گرفته شده است. اما نباید اجازه دهیم رفتار نادرست چند نفر، نگاه ما را به تمام انسان‌ها تغییر دهد.

دنیا هنوز آدم‌های خوبی دارد؛ آدم‌هایی که بدون انتظار منفعت کمک می‌کنند، به احساسات دیگران احترام می‌گذارند، در روزهای دشوار کنار عزیزانشان می‌مانند و از خوشحالی دیگران خوشحال می‌شوند. نباید به خاطر کسانی که مهربانی را نفهمیده‌اند، خودمان نیز از مهربانی دست بکشیم.

البته مهربانی را نباید با نادیده گرفتن حقوق خودمان اشتباه بگیریم. مهربان باشیم، اما اجازه ندهیم از مهربانی‌مان سوءاستفاده شود. بخشنده باشیم، اما نه به قیمت آسیب دیدن مداوم خودمان. برای همه خوبی بخواهیم، اما مسئول خوشبخت کردن همه آدم‌ها نباشیم. قرار نیست همه را راضی نگه داریم و قرار نیست همه ما را دوست داشته باشند. گاهی «نه» گفتن، یکی از سالم‌ترین شکل‌های احترام گذاشتن به خود است.

باید گذشته را نیز به‌درستی بشناسیم و از آن عبور کنیم. همه ما خاطراتی داریم که مرورشان لبخند به لبمان می‌آورد و خاطراتی که هنوز با یادآوری‌شان احساس درد می‌کنیم. شاید اشتباهاتی داشته‌ایم که آرزو می‌کنیم هرگز مرتکب نمی‌شدیم، شاید فرصت‌هایی را از دست داده‌ایم، شاید به کسانی اعتماد کرده‌ایم که شایسته اعتمادمان نبوده‌اند و شاید تصمیم‌هایی گرفته‌ایم که نتیجه خوبی نداشته‌اند.

اما هیچ‌کدام از این اتفاقات نباید ما را تا پایان عمر در گذشته زندانی کنند. گذشته را نمی‌توان تغییر داد، اما می‌توان از آن درس گرفت. لازم نیست برای هر اشتباهی تا ابد خودمان را سرزنش کنیم. لازم نیست ترس‌های گذشته را وارد تمام رابطه‌های آینده کنیم. باید بپذیریم که آن زمان با دانسته‌ها، احساسات و توانایی‌های همان روز تصمیم گرفته‌ایم و اکنون با تجربه بیشتر می‌توانیم انتخاب‌های بهتری داشته باشیم.

بخشش نیز یکی از زیباترین راه‌های رهایی است. بخشیدن همیشه به معنای بازگرداندن یک نفر به زندگی نیست. گاهی بخشیدن یعنی تصمیم بگیریم دیگر اجازه ندهیم یک اتفاق قدیمی، هر روز آرامش امروزمان را از ما بگیرد. گاهی باید از دیگران بگذریم و گاهی نیز باید خودمان را ببخشیم. نباید تمام عمرمان را صرف مجازات خودمان برای اشتباهات گذشته کنیم. گذشته را به‌عنوان یک معلم بپذیریم، نه خانه‌ای که قرار است تا پایان عمر در آن زندگی کنیم.

در کنار همه این‌ها، باید یاد بگیریم خودمان را دوست داشته باشیم. ما گاهی آن‌قدر در دوست داشتن دیگران غرق می‌شویم که خودمان را فراموش می‌کنیم. برای خوشحال کردن دیگران تلاش می‌کنیم، برای آرامش آن‌ها از خواسته‌های خودمان می‌گذریم و برای ماندنشان کوتاه می‌آییم. اما فراموش می‌کنیم که خودمان نیز به محبت، توجه و مراقبت نیاز داریم.

باید با خودمان همان‌قدر مهربان باشیم که با عزیزانمان هستیم. اگر خسته‌ایم، به خودمان استراحت بدهیم. اگر اشتباه کرده‌ایم، خودمان را ببخشیم. اگر به چیزی علاقه داریم، برایش وقت بگذاریم و اگر رؤیایی داریم، برای رسیدن به آن تلاش کنیم. برای ارزشمند بودن نیازی نیست همیشه موفق، مورد تأیید دیگران یا بی‌نقص باشیم. ما حتی در روزهایی که شکست می‌خوریم، حتی وقتی حال خوبی نداریم و حتی زمانی که هنوز به آرزوهایمان نرسیده‌ایم، ارزشمند هستیم.

گاهی نیز لازم است از هیاهوی دنیا فاصله بگیریم و با خودمان خلوت کنیم. تنهایی همیشه اتفاق تلخی نیست. گاهی انسان در شلوغ‌ترین جمع‌ها احساس تنهایی می‌کند و گاهی در خلوت خودش به آرامشی می‌رسد که در هیچ رابطه‌ای تجربه نکرده است. باید فرصتی داشته باشیم تا بفهمیم واقعاً چه می‌خواهیم، از چه چیزی ناراحتیم، چه چیزهایی برایمان اهمیت دارند و در کدام مسیر حرکت می‌کنیم.

کتاب بخوانیم، موسیقی گوش بدهیم، قدم بزنیم، بنویسیم، فکر کنیم و برای خودمان وقت بگذاریم. یاد بگیریم که از تنهایی برای شناختن خودمان استفاده کنیم، نه برای سرزنش کردن خودمان. کسی که با خودش رابطه خوبی دارد، در انتخاب آدم‌های زندگی‌اش نیز آگاهانه‌تر عمل می‌کند.

و چه خوب است که در تمام این مسیر، قدردان لحظه‌های کوچک زندگی باشیم. از آدم‌هایی که دوستشان داریم، تا وقتی هستند، قدردانی کنیم. حرف‌های خوبمان را به فردا موکول نکنیم. محبت‌مان را بیان کنیم. اگر کسی برایمان عزیز است، به او نشان بدهیم. گاهی آن‌قدر زندگی را جدی می‌گیریم که فراموش می‌کنیم از آن لذت ببریم. آن‌قدر نگران آینده‌ای نامعلوم هستیم که زیبایی امروز را نمی‌بینیم.

شاید نتوانیم تمام اتفاقات را انتخاب کنیم، شاید نتوانیم مانع رفتن همه آدم‌ها شویم و شاید همیشه به آنچه می‌خواهیم نرسیم؛ اما می‌توانیم انتخاب کنیم که چگونه زندگی کنیم. می‌توانیم انتخاب کنیم که به جای تلخ شدن، عمیق‌تر شویم؛ به جای نفرت ورزیدن، آگاهانه‌تر دوست بداریم؛ به جای تسلیم شدن در برابر ناامیدی، آرام‌آرام دوباره برخیزیم.

اگر روزی احساس کردی دیگر توان ادامه دادن نداری، لحظه‌ای بایست، نفس عمیقی بکش و به تمام مسیرهایی فکر کن که تا امروز پشت سر گذاشته‌ای. به روزهایی فکر کن که تصور می‌کردی هرگز تمام نمی‌شوند، اما گذشتند. به آدم‌هایی فکر کن که روزی نبودنشان برایت غیرقابل‌تحمل بود، اما یاد گرفتی بدون حضورشان زندگی کنی. به شکست‌هایی فکر کن که تصور می‌کردی پایان راه هستند، اما بعدها فهمیدی می‌توان از آن‌ها تجربه‌های ارزشمندی به دست آورد.

به خودت فرصت بده. اگر کسی رفت، زندگی را متوقف نکن. اگر کسی دوستت نداشت، خودت را بی‌ارزش ندان. اگر به آرزویی نرسیدی، تمام رؤیاهایت را کنار نگذار. اگر خسته شدی، استراحت کن و اگر به کمک نیاز داشتی، از دیگران کمک بخواه. دوباره عاشق شو؛ نه لزوماً عاشق یک انسان، بلکه عاشق صبح‌های تازه، رؤیاهای تازه، تجربه‌های تازه و فرصت دوباره زندگی کردن.

دوباره بخند، حتی اگر هنوز تمام غصه‌هایت تمام نشده‌اند. دوباره تلاش کن، حتی اگر هنوز از شکست قبلی می‌ترسی. دوباره به آدم‌ها اعتماد کن، اما این بار با شناخت بیشتر، مرزهای سالم‌تر و توجه به ارزش‌های خودت. به زندگی فرصت بده که تو را غافلگیر کند؛ شاید هنوز اتفاقات زیبایی در انتظارت باشند که امروز حتی تصورشان را هم نمی‌کنی.

در نهایت، زندگی را دوست داشته باش، حتی با تمام ناتمام بودنش؛ با تمام نرسیدن‌هایش، با تمام رفتن‌ها و آمدن‌هایش. آدم‌ها را دوست داشته باش، اما تمام دنیایت را به آن‌ها گره نزن. عاشق باش، اما اسیر نباش. محبت کن، اما عزت نفست را فراموش نکن. ببخش، اما اجازه نده دیگران بارها و بارها به تو آسیب بزنند. امیدوار باش، حتی اگر هنوز دلیل روشنی برای امیدواری پیدا نکرده‌ای. برای آرزوهایت تلاش کن، اما اگر مسیر زندگی تغییر کرد، شجاعت شروع دوباره را داشته باش.

شاید روزی به گذشته نگاه کنی و ببینی بسیاری از آدم‌هایی که تصور می‌کردی بدون آن‌ها نمی‌توانی زندگی کنی، دیگر در کنارت نیستند. شاید بعضی آرزوهایت تغییر کرده باشند و بعضی مسیرها به مقصدی کاملاً متفاوت رسیده باشند. اما امیدوارم در آن روز، هنوز قلبی مهربان داشته باشی؛ هنوز از دیدن زیبایی‌های جهان لذت ببری؛ هنوز بتوانی به آدم‌ها محبت کنی و برای فردا رؤیا بسازی.

چرا که ارزش واقعی زندگی فقط در چیزهایی نیست که به دست می‌آوریم؛ در انسانی است که در طول این مسیر به آن تبدیل می‌شویم. در مهربانی‌هایی که بی‌چشمداشت انجام داده‌ایم، در امیدی که در روزهای دشوار حفظ کرده‌ایم، در عشقی که به دیگران بخشیده‌ایم و در توانایی‌مان برای برخاستن پس از هر زمین خوردن.

شاید نتوانیم از رفتن همه آدم‌ها جلوگیری کنیم، شاید نتوانیم مانع تمام شکست‌ها شویم و شاید هرگز به تمام آرزوهایمان نرسیم؛ اما می‌توانیم اجازه ندهیم تلخی‌های زندگی، شیرینی وجودمان را از بین ببرند.

بگذار زندگی با تمام پیچیدگی‌هایش ادامه پیدا کند. بگذار آدم‌ها بیایند و بروند. بگذار بعضی رؤیاها تغییر کنند و بعضی مسیرها از نو ساخته شوند. تو فقط فراموش نکن که هنوز فرصت زندگی کردن داری؛ هنوز فرصت عاشق شدن داری؛ هنوز فرصت خندیدن، آموختن، بخشیدن، ساختن و دوباره شروع کردن داری.

با قلبی عاشق زندگی کن، با ذهنی آگاه آدم‌ها را دوست داشته باش، با روحی امیدوار از سختی‌ها عبور کن و با عزت نفس مراقب خودت باش.

زیرا زندگی نه وعده ماندن همیشگی آدم‌ها را داده است و نه قول داده که همیشه آسان باشد؛ اما تا زمانی که فرصت زیستن داریم، می‌توانیم به آن معنا ببخشیم.

و شاید زیباترین تعریف خوشبختی همین باشد: اینکه با وجود تمام چیزهایی که از دست داده‌ایم، هنوز بتوانیم چیزهایی برای دوست داشتن پیدا کنیم؛ با وجود تمام ناامیدی‌ها، هنوز به فردا ایمان داشته باشیم؛ با وجود تمام زخم‌ها، هنوز دلمان بخواهد محبت کنیم و با وجود تمام سختی‌ها، هنوز برای ادامه دادن انگیزه داشته باشیم.

زندگی کن، نه برای اینکه همه‌چیز عالی است، بلکه برای اینکه هنوز فرصت ساختن زیبایی وجود دارد.

عاشق باش، نه برای اینکه هیچ‌کس تو را ترک نخواهد کرد، بلکه برای اینکه عشق ورزیدن زیباترین توانایی قلب انسان است.

امیدوار بمان، نه به این دلیل که هیچ اتفاق بدی رخ نخواهد داد، بلکه به این دلیل که هیچ تاریکی‌ای نباید تو را از دیدن امکان طلوع محروم کند.

آدم‌ها را دوست داشته باش، اما خودت را فراموش نکن؛ چرا که تو نیز یکی از همان انسان‌هایی هستی که سزاوار عشق، احترام، آرامش و خوشبختی است.

و در تمام روزهای زندگی، این حقیقت را به خاطر بسپار: شاید نتوانی همه اتفاقات را کنترل کنی، اما می‌توانی نگذاری اتفاقات زندگی، مهربانی قلبت، امید روحت و زیبایی نگاهت به دنیا را از تو بگیرند.

زندگی با همه دشواری‌هایش هنوز زیباست؛ پس دوستش داشته باش، قدر لحظه‌هایش را بدان، به فردایش امیدوار باش و تا آخرین فرصت، با تمام وجود زندگی کن... ❤️

[ یکشنبه یکم آذر ۱۴۰۵ ] [ 9:58 ] [ گنگِ خواب دیده ]

گاهی تلخ‌ترین اتفاق زندگی، از دست دادن کسی نیست که دوستش داشتیم؛ بلکه پذیرفتن این حقیقت است که دیگر قرار نیست آن آدم، بخشی از روزمرگی‌هایمان باشد. کسی که روزی اولین نفر برای گفتن خبرهای خوبمان بود، حالا به خاطره‌ای تبدیل شده که حتی مرور کردنش هم گاهی قلبمان را به درد می‌آورد.

از نگاه روان‌شناسی، شکست عشقی نوعی سوگ عاطفی است. ما فقط یک انسان را از دست نمی‌دهیم؛ بلکه رؤیاها، برنامه‌ها، عادت‌ها و آینده‌ای را هم از دست می‌دهیم که در ذهنمان با او ساخته بودیم. به همین دلیل است که گاهی دلتنگ خودِ آن آدم نیستیم، بلکه دلتنگ احساسی هستیم که در کنار او تجربه می‌کردیم؛ دلتنگ نسخه‌ای از خودمان که در آن رابطه زندگی می‌کرد.

اما پذیرش شکست عشقی به معنای فراموش کردن، بی‌احساس شدن یا انکار دوست داشتن نیست. پذیرش یعنی بتوانیم با وجود تمام دلتنگی‌ها، واقعیت را ببینیم؛ بپذیریم که بعضی آدم‌ها قرار نیست تا آخر مسیر کنارمان بمانند. گاهی عشق وجود دارد، اما توانایی ساختن یک رابطه سالم وجود ندارد. گاهی دو نفر همدیگر را دوست دارند، اما برای ادامه دادن، هم‌مسیر نیستند.

یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما بعد از جدایی این است که مدام خودمان را زیر سؤال می‌بریم: «کجای کار اشتباه کردم؟»، «چرا کافی نبودم؟»، «اگر بیشتر محبت می‌کردم، می‌ماند؟»

اما حقیقت این است که پایان یک رابطه، لزوماً نشانه کافی نبودن تو نیست. ارزشمندی تو با ماندن یا رفتن هیچ‌کس تعیین نمی‌شود. قرار نیست برای دوست‌داشتنی بودن، خودت را تغییر بدهی، التماس کنی یا از عزت نفست عبور کنی.

به خودت اجازه بده غمگین باشی. گریه کن، دلتنگ شو، خاطراتت را مرور کن، اما در گذشته خانه نساز. احساساتت را سرکوب نکن، ولی اجازه نده آن‌ها تمام هویت و آینده‌ات را تعریف کنند. فاصله گرفتن از کسی که هنوز دوستش داری، گاهی نه از سر بی‌عاطفگی، بلکه از سر احترام به سلامت روان و آرامش خودت است.

یادت باشد بهبود یافتن یک مسیر خطی نیست؛ ممکن است روزی احساس کنی کاملاً خوب شده‌ای و فردای آن روز با شنیدن یک آهنگ یا دیدن یک خیابان دوباره دلت بلرزد. این به معنای عقب‌گرد نیست؛ بخشی از روند ترمیم عاطفی توست.

و شاید زیباترین شکل بلوغ عاطفی همین باشد: اینکه بتوانی کسی را دوست داشته باشی، اما بدانی ماندنش به هر قیمتی درست نیست؛ بتوانی خاطرات خوبی از او داشته باشی، بدون اینکه برای بازگشت به گذشته تلاش کنی.

گاهی باید بپذیریم که بعضی عشق‌ها برای ماندن نیامده‌اند؛ آمده‌اند تا چیزی به ما بیاموزند.

شکست عشقی پایان توانایی دوست داشتن نیست؛ شاید فقط پایان یک داستان باشد، نه پایان تمام داستان‌های زیبایی که هنوز می‌توانی در زندگی تجربه کنی.

در نهایت، روزی می‌رسد که نامش را می‌شنوی و دیگر قلبت فرو نمی‌ریزد؛ نه به این دلیل که آن آدم هیچ اهمیتی نداشته، بلکه به این دلیل که یاد گرفته‌ای بدون حضور او هم زندگی کنی.

شفای واقعی آن روزی آغاز می‌شود که دیگر منتظر بازگشت کسی نیستی تا دوباره خودت را پیدا کنی؛ چون فهمیده‌ای خودت، حتی بدون او، ارزشمند و دوست‌داشتنی هستی. ❤️

[ یکشنبه یکم آذر ۱۴۰۵ ] [ 9:42 ] [ گنگِ خواب دیده ]

خداوند به موسی گفت که ؛ ما را با دهانی دعا کن که نکردی ز ان گناه گفت موسی ندارم آن دهان گفت ما را از دهان غیر خوان یعنی چی از دهان غیر خوان ؟! معنیش اینه که یعنی یه کاری کن که همه دعات کنن یعنی وجودت طوری باشه که هر کسی تو رو دید دعای خیر درباره ت بکنه این معنی ش اینه که ما را از دهان غیر بخوان ...

[ یکشنبه یکم آذر ۱۴۰۵ ] [ 9:8 ] [ گنگِ خواب دیده ]

لقب توشمالی و منصب خانی

ابتدا باید بدانید که معنای لغوی القاب همیشه با جایگاه آنها یکسان نبوده
بطور مثال در شاهنامه،شاه را با لقب کدخدای خطاب کرده است در حالیکه در بین بختیاری کدخدا منصبی است پایین تر از خان.

عده ای بر این تصورند که چون بعضی از چهره های مطرح تاریخ را چنین معرفی کردند :
"توشمال کریمخان زند""
"توشمال علیمردان خان "
پس توشمالی جایگاه بسیار بالایی حتی بالاتر از منصب خانی دارد.

اما با مطالعه زندگی نامه کریمخان ها
که در منابع آمده در می یابیم که ایشان در ابتدا بخاطر صفات برجسته ای که داشتند به عنوان لیدر و بزرگ تیره و طائفه خود برگزیده شد
و در بین طوایف لر،بزرگان هر تیره با یک لقب مشترک خطاب نمی شدند بلکه از القاب متعددی چون؛ آ،کدخدا،خواجه،کِی،کیخا،کاید،رییس،بک،تشمال برای این منظور استفاده میشد.

طائفه ی زند هم از لقب تشمال استفاده کردند
ولی بطور واضح آمده که کریم توشمال بعد از مطرح شدن و پیروزی های مختلف،خان خطاب شد
پس کاملا مشخص است که منصب خانی بالاتر از تشمال بوده است و با قدرت گرفتن فرد مرتبه و منصب هم افزایش یافته یعنی از توشمالی به خانی رسید.

توشمالی در حد همان کدخدایی بود و بزرگ تیره را بدان میخواندند.

در بین لرکوچک بیشتر از بختیاری از لقب توشمالی استفاده میشد

پرکاربردترین لقب در بختیاری آو کدخدا و کاید است.

قلمرو و میزان قدرت مناصب مشترک در کل بابهای بختیاری یکسان نبود
یعنی شاید یک خان بر کل یک باب ریاست میداشت(اکثرا ایلخانان چنین نفوذی داشتند) ولی بودند بابهای دیگری که خان فقط بر یک طائفه از طوایف باب ریاست داشت
و در این نوع بابها هر طائفه، خان یا صاحب منصبان خود را داشته است.

فراموش نکنیم که قبل از ایجاد بابها،طوایف وجود داشتند و کمتر طائفه ای گردن به ریاست شخصی از طائفه ی دیگر می نهاد مگر در حالات خاصی چون ایلخان شدن فردی از آن باب.

تصاویر منابع مختلف درباره مقایسه لقب توشمالی با منصب خانی

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 12:12 ] [ گنگِ خواب دیده ]

به چه چیز جهان دلم خوش بود؟
ته صف غصه‌ی جلو خوردن!؟
در عرق‌خانه با وضو بودن!؟
توی مسجد تلوتلو خوردن!؟
به چه چیز جهان دلم خوش بود؟
متحد بودن از تناقض‌ها!؟
به وزیران ریش پرفسوری؟
خواندن روزنامه با بزها!؟
به چه چیز جهان دلم خوش بود؟
به هدف داشتن، وسیله شدن!؟
لگد انداختن به ماده‌ی خوب؟
زیر یک سقف همطویله شدن!؟
واقعاً چیست دل خوشی کردن؟
گریه ‌کردن کنار جوک خواندن!؟
جمله‌ی «دوستت ندارم» را
از دو تا چشم نیمه‌رک خواندن!؟
واقعاً چیست این جهان‌وطنی
توی یک پیرهن، هم‌آغوشی!؟
تا خود صبح منتظر بودن
خیره بودن به خالی گوشی!؟
واقعاً چیست این جهان کثیف؟
پشت کردن به کیسه‌کش‌هایش!؟
حلقه‌داری و «حق‌حق» و «هو‌هو»!؟
کش شلوار و کشمکش‌هایش!؟
به چه چیز جهان دلم خوش بود؟
خوردن چشم‌های آلوچه!؟
اعتیادم به چند جای تنت،
به فروش مواد در کوچه!؟
به فلافل، به فلسفه، به فروغ
بعدِ آروغ، خُرّوپف بودن!
از خودت داستان در آوردن
صبح «گورگی» و شب «چخوف» بودن!
یا شکنجه شدن به خاطر تو
بعد لیوان و قرص خوابیدن!
فکر کردن به فحش‌های رکیک،
با زن بازپرس خوابیدن!؟
تو که عقل حسابی‌ام هستی
علت دیر خوابی‌ام هستی
تو که حمام می‌کنی هر صبح
ماهی قلب‌آبی‌ام هستی
تو که با چشم‌های بادامی‌ت
«سین» و «شین» قشنگ «شهرامی‌»ت
باخت‌های همیشه‌ی جنسی‌ت
با وقوف خود از خوش‌اندامی‌ت
تو که هر صبح می‌رسی به خودت
بعد با چهره‌ی نو می‌آیی!
تو که هر عصر با دو تا گنجشک
از کلاس پیانو می‌آیی
بلدی پست‌خانه‌ای را که
بی‌فرستنده نامه‌ام بدهی!؟
مثل یک خط‌چشم، یک روزی
بعد گریه ادامه‌ام بدهی!؟
چقَدر نیستی و این شبِ جغد
به من و پلک‌هام خود را بست!
قرص را می‌خورم، نمی‌دانم
به تو هم واقعاً دلم قرص است!؟

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:49 ] [ گنگِ خواب دیده ]

عشق چیست.

عشق احساس هیجانی نسبت به طرف مقابل است و حالات و هیجانات خاصی را در شخص بر می انگیزد و معمولا با وصال به آرامش می رسد .

روانشناس آمریکایی رابرت جی استرنبرگ عشق را به یک مثلث تشبیه کرد که همواره این سه عنصر در فرایند عشق دخالت دارند. سه مولفه که از نظر استرنبرگ باعث به وجود آمدن عشق میشود عبارتند از :

۱- '' شور عشق '':

این مولفه که در واقع در راس مثلث قرار می گیرد اصلی ترین عامل عشق است . زیرا همانطور که زیگموند فروید پایه گذار روانکاوی، در نظریه اش مطرح کرده بود، رابطه جنسی اولین کنش و تمایل در اجرای برقراری رابطه ی عاشقانه به وجود می آورد . در واقع می توان گفت اگر'' رابطه جنسی'' نباشد عشقی به وجود نمی آید . و ریشه ی عشق رابطه ی جنسی است. شور و شوق جنسی در حقیقت مبتنی بر جذابیت های فیزیکی و جسمانی است در حقیقت به همین دلیل است که در سنین پیری هنگامی که دیگر بحث رابطه ی جنسی بین زن و مرد نیست و مرد و زن قدرت جنسی شان را تا حد زیادی از دست میدهند، عشق از میان می رود . همچنین کودکان به علت نداشتن قوای جنسی، عاشق نمی شوند و در سنین کودکی ، عشق بین آنها مطرح نیست. رابطه جنسی عامل اولیه و مهمی است که انسان را به سمت عشق می کشاند . نوازش های بدنی ، ارتباط جنسی و هم آغوشی ، هورمون های دوپامین و اکسی توسین را افزایش داده و موجب ایجاد حس سر خوشی و لذت برای طرفین رابطه می شود .

۲-'' صمیمیت و شناخت'' :

عشق باید با شناخت همراه باشد . یعنی آگاهی از خلقیات ، افکار ، نگرش ها ، آرا و اندیشه های طرف مقابل.استرنبرگ صمیمیت را به عنوان احساساتی که نشانه ی نزدیک بودن است در نظر گرفت . استرنبرگ در تحقیقاتش دریافت که صمیمیت شامل چند عنصر است از جمله : ۱-میل به رفاه شخص مورد علاقه ۲- داشتن توجه زیاد به وی ۳-داشتن درک مقابل ۴-در میان گذاشتن مسائل شخصی تا حدی که دو طرف احساس نزدیکی متقابل داشته باشند . معمولا شناخت طرف مقابل برای یک رابطه چندین ماه طول می کشد و در اثر گشت و گذار و تفریح و مسافرت و سینما رفتن و ... است که طرفین با اندیشه ها ، نظر ها، فکر و نگرش های یکدیگر آشنا می شوند . بنابراین صمیمیت عبارت است از احساس محبت و اظهار آن ،علاقه ،مراقبت ، مسئولیت ، همدلی و غمخواری نسبت به فردی که شخص او را دوست دارد. بنابراین مفهومی به نام '' عشق در یک نگاه ''محصول ذهن ناآگاه کسانی است که فکر میکنند عشق بدون هیچ پروسه ای و فقط در همان نگاه اول پدید می آید.در حالی که آمارها در این رابطه نشان داده که عشق در یک نگاه بیشتر تمایل جنسی فرد است. در خصوص این مورد سینما و تلویزیون مملو از فیلمهایی است که در آن مرد و زن به طور تصادفی در راهروی یک اداره یا دانشگاه با هم برخورد میکنند، مرد به طور اتفاقی به پوشه هایی که در دست زن است برخورد میکند و بعد هر دو مشغول جمع آوری می شوند و در همان حین به یکدیگر نگاه میکنند و یک دل نه صد دل عاشق هم میشوند بدون اینکه حتی یک دقیقه همکلام شوند. و در قسمت بعدی فیلم خواستگاری و به دنبال آن مهریه و نفقه و شیربها و جحاز و تالار و عروسی و پاتختی و هزاران رسم و رسوم دیگر. و همه چیز هم از همان یک نگاه اول شروع شدنویسنده اینگونه فیلمنامه ها به معنای دقیق کلمه هیچ درکی از عشق ندارند .

۳- '' تعهد '' :

تعهد به تداوم رابطه، شامل تصمیم های خودآگاهانه ای است که فرد برای دوست داشتن دیگری اتخاذ میکند و خودرا متعهد به حفظ آن میکند. این حالت جنبه شناختی دارد و دربردارنده تصمیم های کوتاه مدت و بلند مدت برای دوست داشتن معشوق است. این بعد شامل تصمیم گیری در این باره است که شخص، فقط با یک نفر باشد و شریک دیگری برای خود انتخاب نکند و این ارتباط را مهمتر از ارتباط با هر فرد دیگری تلفی کند.

بنابراین عشق واقعی ترکیبی از ' شور و شوق جنسی ' ' صمیمیت و شناخت ' و ' تعهد به تداوم رابطه ' است. و عشق اساسا پدیده ای زمینی است. در گذشته عشق های بیماری زایی وجود داشته و چون افراد در عشق ورزیدن و حفظ و نگهداری و مراقبت از آن ناتوان بودند لذا عشق را از زمین دزدیدند و به آسمان برده و به خدا و ماوراءالطبیعه نسبت میدادند.در عشق واقعی بین دو نفر فرد با معشوقش به لذت میرسد، معشوق خود را به عنوان یک انسان دوست می دارد، برای او حریم و حرمت قائل است و از طریق برقراری ارتباط با او احساس نزدیکی میکند. استرنبرگ عنوان میکند که '' رسیدن به این مرحله خیلی آسانتر از نگهداشتن آن است. '' اگر هریک از این ابعاد سه گانه عشق در رابطه ای وجود نداشته باشد نمیتوان آن رابطه را عاشقانه دانست .با توجه به مثلث عشق استرنبرگ ( شور عشق + صمیمیت و شناخت + تعهد ) وضعیت های زیر عشق محسوب نمیشوند.

شورعشق + صمیمیت و شناخت = رمانتیک

شور عشق + تعهد = ابلهانه

صمیمیت و شناخت + تعهد = رفیقانه

شور عشق = طوفانی

تعهد = توخالی

صمیمیت و شناخت = رفاقتی

بر اساس نظریه عشق استرنبرگ که پایه دقیق علمی دارد ماامروزه به شناخت عشق نائل آمده ایم. هنوز هم در مراکز دانشگاهی، برخی از اساتید دانشگاه با آگاهی از این مثلث عشق، در سر کلاسها آنرا غیرعلمی دانسته و از ' هفت شهر عشق ' عطار سخن به میان می آورند.

عشق ورزیدن نوعی هنر است، هنری که اگر فراگرفته شود انسان میتواند سالیان سال عاشق بماند. عشق و دوست داشتن از کودکی در وجود انسانها کاشته میشود به شرطی که پدر و مادر عاشق یکدیگر باشند، فرزندشان را بی قید و شرط دوست داشته باشند، او را دوست داشته باشند به این خاطر که هست نه به این خاطر که کار خوب میکند یا منظم است یا... .تربیت نقش مهمی در ایجاد بذر عشق در وجود انسانها ایفا میکند. عشق متضمن عناصر اساسی دیگری هم هست که همه در جلوه های گوناگون عشق مشترکند. مانند : ' دلسوزی '، ' احترام '، ' احساس مسئولیت '، و ' دانایی ' رابطه جنسی برای افراد عاشق سرشار از لذت است نه اینکه یکی لذت ببرد و دیگری از آن لذت بازبماند . رابطه عاشقانه تملک دیگری و تصاحب او نیست و عاشق معشوق خود را همانگونه که هست دوست دارد و به او عشق می ورزد. نه اینکه اسم معشوقش را تغییر دهد یا مدام به حریم شخصی و خصوصی اش وارد شود.در عشق پذیرش این نکته که همه ما انسانها با همدیگر تفاوت داریم و هیچ دو انسانی از لحاظ خصوصیات دقیقا شبیه هم نیستند بسیار مهم است. عشق جنبه دقیق، لطیف و ظریفی در وجود انسانهاست و اگر انسانی به عشق واقعی دست یابد دنیا را جای بهتری خواهد دید.

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:42 ] [ گنگِ خواب دیده ]

سراج‌الدّین گفت که مسأله‌ای گفتم اندرون من درد کرد. فرمود آن موکّلی است که نمی‌گذارد که آن را بگویی. اگرچه آن موکّل را محسوس نمی‌بینی ولیکن چون شوق و راندن و الم می‌بینی، دانی که موکّلی هست. مثلاً در آبی می‌روی، نرمی گل‌ها و ریحان‌ها به تو می‌رسد و چون طرف دیگر می‌روی خارها در تو می‌خلد‌؛ معلوم شد که آن طرف خارستان است و ناخوشی و رنج است و آن طرف گلستان و راحت است. اگرچه هر دو را نمی‌بینی این را وجدانی گویند، از محسوس ظاهرترست. مثلاً گرسنگی و تشنگی و غضب و شادی جمله محسوس نیستند، امّا از محسوس ظاهرتر شد، زیرا اگر چشم را فراز کنی محسوس را نبینی امّا دفع گرسنگی از خود به هیچ حیله نتوانی کردن و همچنین گرمی در غذاهای گرم و سردی و شیرینی و تلخی در طعامها نامحسوس‌اند و لیکن از محسوس ظاهرترست. آخر تو به این تن چه نظر می‌کنی؟ ترا به این تن چه تعلّق است؟ تو قایمی بی این، و هماره بی اینی؛ اگر شب است پروای تن نداری و اگر روز است مشغولی به کارها، هرگز با تن نیستی، اکنون چه می‌لرزی برین تن؟ چون یک ساعت با وی نیستی، جایهای دیگری، تو کجا و تن کجا!؟ «اَنْتَ فِی وَادٍ وَانَا فِیْ وَادٍ». این تن مغلطه‌ای عظیم است، پندارد که او مُرد او نیز مُرد. هی، تو چه تعلّق داری به تن؟ این چشم‌بندی عظیم است. ساحرانِ فرعون چون ذره‌ای واقف شدند تن را فدا کردند. خود را دیدند که قایم‌اند بی‌این تن، و تن به ایشان هیچ تعلّق ندارد و همچنین ابراهیم و اسماعیل و انبیا و اولیا چون واقف شدند، از تن و بود و نابودِ او فارغ شدند. حجّاج بنگ خورده و سَر بر در نهاده بانگ می‌زد که «در را مجنبانید تا سرم نیفتد!» پنداشته بود که سرش از تنش جداست و بواسطهٔ در قایم است. احوال ما و خلق همچنین است پندارند که به بدن تعلّق دارند یا قایم به بدن‌اند.

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:38 ] [ گنگِ خواب دیده ]

ﺭﻓﺖ ﺭﻭﺯﯼ ﺯﺍﻫﺪﯼ ﺩﺭ ﺁﺳﯿﺎﺏ
ﺁﺳﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ ﺑﺎ ﻋﺘﺎﺏ

ﮔﻔﺖ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﯿﺴﺘﻢ ﻣﻦ؟ ﮔﻔﺖ: ﻧﻪ!
ﮔﻔﺖ ﻧﺸﻨﺎﺳﯽ ﻣﺮﺍ ، ﺍﯼ ﺭﻭ ﺳﯿﻪ!؟

ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻢ ، ﻣﻦ ﺯﺍﻫﺪﯼ ﻋﺎلی‌مقاﻡ
ﺩﺭ ﺭﮐﻮﻉ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺠﻮﺩﻡ ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺎﻡ

ﺫﮐﺮ ﯾﺎ ﻗﺪّﻭﺱ ﻭ ﯾﺎ ﺳُﺒّﻮﺡ ﻣﻦ
ﺑﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﻼﯾﮏ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ

ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺍﻟﺪﻋﻮﻩ‌ﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺑﺲ
ﻋﺰﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺪ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ

ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ، ﺁﻥ می‌شوﺩ
ﺑﺎ ﻧﻔﯿﺮﻡ ﺯﻧﺪﻩ ، ﺑﯽ ﺟﺎﻥ می‌شوﺩ

ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺧﯿﺰ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻦ ﺷﺘﺎﺏ
ﮔﻨﺪﻡ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺳﯿﺎﺏ

ﺯﻭﺩ ﺍﯾﻦ ﮔﻨﺪﻡ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻟﻮ ﺭﯾﺰ
ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﯽ ﻋﺰﯾﺰ

ﺁﺳﯿﺎﺑﺖ ﺭﺍ ﮐﻨﻢ ﮐﺎﺧﯽ ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﺮ ﺗﻮ ﭘﻮﺷﺎﻧﻢ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪ

ﺻﺪ ﻏﻼﻡ ﻭ ﺻﺪ ﮐﻨﯿﺰ ﺧﻮﺑﺮﻭ
می‌کنم ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺁﺭﺯﻭ

ﺁﺳﯿﺎﺑﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﺍﯼ ﻣﺮﺩﺧﺪﺍ
ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ می‌گوﯾﯽ ﮐﺠﺎ

ﭼﻮﻥ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺖ ﺯﯾﺴﺘﻢ
ﺭﺍﻏﺐ ﯾﮏ ﮐﺎﺥ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﻥ ﻧﯿﺴﺘﻢ

ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻣﻢ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺣﺮمتی‌ است
ﺁﺳﯿﺎﺑﻢ ﻫﻢ ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﻮبتی‌ است

ﻧﻮﺑﺘﺖ ﭼﻮﻥ ﺷﺪ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻩ مؤﻣﻦ ﺑﺎﺵ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﯽ ﻧﻤﺎﺯ

ﺑﺎﺯ ﺯﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻭ ﻋﺘﺎﺏ
کآﺳﯿﺎﺑﺖ ﺑﺮ ﺳﺮﺕ ﺳﺎﺯﻡ ﺧﺮﺍﺏ

ﯾﮏ ﺩﻋﺎ ﮔﻮﯾﻢ ﺳﻘﻂ ﮔﺮﺩﺩ ﺧﺮﺕ
ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺰﺩ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺕ

ﺁﺳﯿﺎﺑﺎﻥ ﺧﻨﺪﻩ ﺯﺩ ﺍﯼ ﻣﺮﺩ ﺣﻖ!
ﺍﺯ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻣﯽ‌ﺭﯾﺰﯼ ﻋﺮﻕ

ﮔﺮ ﺩﻋﺎﻫﺎﯼ ﺗﻮ گردد مستجاب
ﺑﺎ ﺩﻋﺎﯾﯽ، ﮔﻨﺪﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺏ ...

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:35 ] [ گنگِ خواب دیده ]

عکس عاشقانه عکس احساسی و زیبا

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:33 ] [ گنگِ خواب دیده ]

گر می فروش حاجت رندان روا کند
ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند

ساقی به جام عدل بده باده تا گدا
غیرت نیاورد که جهان پر بلا کند

حقا کز این غمان برسد مژده امان
گر سالکی به عهد امانت وفا کند

گر رنج پیش آید و گر راحت ای حکیم
نسبت مکن به غیر که این‌ ها خدا کند

در کارخانه‌ ای که ره عقل و فضل نیست
فهم ضعیف رای فضولی چرا کند

مطرب بساز پرده که کس بی اجل نمرد
وان کو نه این ترانه سراید خطا کند

ما را که درد عشق و بلای خمار کشت
یا وصل دوست یا می صافی دوا کند

جان رفت در سر می و حافظ به عشق سوخت
عیسی دمی کجاست که احیای ما کند

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:28 ] [ گنگِ خواب دیده ]

يكي را دهي تخت و تاج و كلاه يكي را نشاني به خاك سياه

يكي را برآری و شاهي دهي يكي را به دريا به ماهي دهي

يكي را برآری و قارون كني يكي را به ناني جگر خون كني

یکی را بر آری به تخت بلند یکی را نشانی به خاک نژند

نه با آن به مهر و نه با اين به كين تو داناتري اي جهان آفرين

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:26 ] [ گنگِ خواب دیده ]

گاهی برای رها شدن از زخم‌ های زندگی باید بخشید و گذشت میدانم که بخشیدن کسانی که از آنها زخم خورده ایم سخت ترین کار دنیاست... ولی تا زمانی‌که هر صبح چشمان خود را با کینه باز کنیم و آدمهای خاطرات تلخ را زنده نگهداریم و در ذهن خود هر روز محاکمه‌ شان کنیم ، رنگ آرامش را نخواهیم دید ... گاه چشم ها را باید بست و از کنار تمام بد بودن‌ها گذشت...

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:25 ] [ گنگِ خواب دیده ]

بخشش راز آرامش است

بخشیدن همیشه هم به پیوندی شادی آفرین نمی انجامد. بعضی اوقات سناریو نیمه تمام می ماند ؛ زمانی که درپاسخ به بخشيدن، بگویید : « من کمترین اهمیتی نمی دهم.»
شخصی که ما را می آزارد و اهمیت نمی دهد، جراحت را عمیق تر و معجزه بخشیدن را سخت تر می کند. ما نمی خواهیم کسی‌که به رنج ما می خندد را، ببخشیم. همچنین، در بخشیدن کسی که به ما آسیب می رساند، بعد تنهایمان می گذارد تا زخمهایی را که او رد زندگی ما به وجود آورده به تنهایی التیام بخشیم، شتابی به خرج نمی دهیم.
وقتی کسی با بدجنسی ما را اذیت می کند، ما هم دلمان می خواهد اورا او را برنجانیم. ما می خواهیم آن آدم هالو و کودن به سزای عمل خویش برسد ؛ کمی به التماس بیفتد. دوست داریم حداقل کمی اشتباهش را بپذیرد و از ما معذرت خواهی بخواهد.
اما کسانی که ما را می رنجانند، همیشه باز نمی گردند و پشیمان نمی شوند.

پرسش این است : آیا به هر حال باید آنها را ببخشیم ؟ آیا از اینکه جلوی بخشیدن را بگیریم چیزی دستگیرمان می شود ؟
پیش از آنکه تصمیم بگیریم، باید مطمئن شویم که خودمان چه می خواهیم، وقتی از کسی که درحقمان بدی کرده است می خواهیم پشیمان باشد، در اصل دوست داریم او چه کاری بکند ؟
هر درد و رنجی نیاز به احساس ندامت ندارد ؛ همان طور که هر زخمی نیازمند بخیه زدن نیست. در روابط پیچیده انسانها ما فرصتهای فراوانی داریم تا افرادی را که در حقمان بدی کرده اند، مشت و مال دهیم ؛ اما این گونه نیست که هر بار اذیت وآزار دیدیم، شکافی در قلب دیگری بگذاریم اشتباهات جزئی را با عمل کمی ملایم تر از اظهار ندامت می توان تسکین بخشید.
با پوزش خواستن !
پوزش خواستن ؟ در محاوره این عبارت چه معنایی دارد ؟ در روزگار گذشته پوزشخواهی به معنی تقاضای بی گناهی در مقابل کاری وحشتناک بود.
شبی همسرم با عصبانیت به خانه آمد. او از دست مردی که در پمپ بنزین جای او را در صف گرفته بود، ناراحت بود. بارانی شدید می بارید و دوریس در صف پمپ بنزین نفر چهارم بودم. در آن جا پمپی دو طرفه نصب شده بود که از هر طرف امکان استفاده وجود داشت. سه خودرو جلوی او بودند. سر انجام وقتی که نوبت دورریس رسید، او از خود رو پیاده شد، نزدیک پمپ رفت و درست وقتی که می خواست بنزین بزند، یک استیشن واگن پر از بچه در طرف دیگر پمپ ایستاد. راننده از خودرو بیرون پرید و سوت زنان شروع کرد به بنزین زدن. همسر من عصبانی شد وخود را آماده کرد تا با او مقابله کند.«شما دیديد که من توی صف ایستاده بودم و نوبتم رسیده بود !» مرد گفت :«برای من فرقی نمی‌کند.» «به نظر من شما دارید کار زشتی انجام می‌دهید»،«من اهمیت نمی‌دهم شما چه نظری دارید.»،« بچه های شما دارند تماشا می کنند، شما اهمیت نمی دهید آنان چه فکر می‌کنند؟»،«نگاه کن خانم، من گفتم که، اهمیت نمی‌دهم شما چه فکر می‌کنید.»
او این مکالمه را برای من باز گفت ؛ گویی من قاضی راننده‌های متخلف در دنیا بودم. ((اگر من مرد بودم، او جرأت نمی کرد این کار را با من بکند!)) احتمالا” نه.
آیا یک پوزشخواهی مؤثر بود؟ مجسم کنید دوریس هفته بعد آن مرد را در همان پمپ بنزین می‌دید، آن مرد نوبت خود را به به دوریس می‌داد و می‌گفت : «از بابت هفته گذشته متأسفم، بچه ها مرا دیوانه کرده بودند، خیلی عجله داشتم که به خانه برسم خیلی دیرم شده بود.»تصور می کنم دوریس کوتاه می‌آمد، یعنی عذرخواهی آن مرد همه مسایل را می‌توانست حل کند.
وقتی بلبرینگهای زندگی درحال فرسوده شدن است، پوزشخواهی آن را روغن‌کاری می‌کند. پوزشخواهی بزرگ منشانه تعظیمی به تمدن است. حالتی که به مردم کمک می‌کند بایکدیگر کنار آیند و سر سوزنی دل یکدیگر را به دست آورند.
بنابراین، به بسیاری دلایل دیگر، پوزشخواهی کاری را می تواند بکند که پشیمانی قادر به انجام دادنش نیست.
افراد قدرتمند و آب زیر کاه از پوزشخواهی به جای اظهار ندامت سود می برند. آنان به اعتماد خیانت می کنند و وقتی که رازشان برملا می شود می گویند در مورد قضاوت نادرست متأسف اند. آنان از پشت پوزشخواهی شان لبخند می زنند، در حالی که جرمشان پشیمانی را می طلبد. آنان عجالتا” کارها را راه می اندازند، تنها به این دلیل که ما حس خود را نسبت به تفاوت میان پوزشخواهی و پشیمانی از دست داده ایم.
مردم عادی نیز چنین می کنند. ما کار واقعا” اشتباهی انجام می دهیم، اما وقتی که می‌خواهند به حساب ما برسند، سعی می کنیم با یک پوزشخواهی اشتباه خود را لاپوشانی کنیم : « اوه عزیزم تو داری غلو می کنی. اما اگر شما اصرار کنید، می گویم که متأسفم. پس، بیا از این موضوع بگذریم. » مانوری سریع در اطراف رنج پشیمانی !
ما نباید به یکدیگر اجازه دهیم که خطایی بکنیم، اما مجازات نشویم. آسیبی عمیق و ناعالانه، تنها لغزشی در رفتار و گفتار نیست.
ما نمی توانیم همه چیز را از همه کس تحمل کنیم. بعضی چیزها تحمل ناپذیرند. وقتی که کسی ما را عمیقاً و ناعادلانه می آزارد، پوزشخواهی مؤثر نیست. تنها بی اهمیت جلوه دادن خطاست که نباید سرسری گرفته شود.
اگر کسی بابت خیانت به شما پوزش می خواهد، باید بدانیدمی خواهد به دوز وکلک از مهلکه بگریزد ؛ پوزشخواهی او را نپذیرید. اگر کسی، پس از آنکه قول داد دوست شما باشد درباره تان دروغ گفت، شما باید به او بگویید باحقیقت روبه رو شود، یا شما را تنها بگذارد.
خوب، حالا اگر بعضی خطاها با اندوه پشیمانی آمیخته شده اند، پیش از آنکه از طرف بخواهیم اظهار ندامت کند، باید تصویر روشنی از آنچه می خواهیم داشته باشیم. ندامت، کوهی چهار طبقه است، ما باید هر چهار طبقه را پشت سر بگذاریم تا از آن بگذریم. بگذارید آنها را نام ببرم.

سطح استنباط
نخستین لحظه بیداری وقتی آغاز می شود که عمل خود را از طریق چشم دیگری می بینید. شما در می یابید که احساس آنان درباره آنچه انجام داده اید حقیقت دارد.
شما به سطح ادارک بین فردی رسیده اید.
لازم نیست شما جزئیات در گیرتان را دقیقاً همان طور که آنان می بینند،ببینید. احتمالاًپس از بارها توضیح دادن در مود نحوه وقوع آن، هرگز توافق نمی کنید. اشکال ندارد. وقتی که آنان می گویند آنچه شما در موردشان انجام داده اید از روی پستی و ناعادلانه و رنج آور بوده است، می بینید که حق دارند.

سطح احساس
حالا شما از ادراک به درد و رنج می رسید. شما در اینجا رنجی را احساس می کنید که باعث شده اید شخص دیگری احساس کند. شما در آزاری که تحمیل کرده اید شریک می‌شوید.
تا اندازه ای به روح دیگری وارد می شوید و در رنج او سهیم می گردید. در آنجا احساس می کنید گویی درسرما هستید ؛ پای برهنه در برف. در جهنم درونی محکومیتی که سزاوارش هستید قرار دارید. نام خانوادگی این نوع رنج « گناه» است.

سطح اعتراف
وقتی به آنان که آزارشان داده اید می گویید درک می کنید که آنچه به انجام رسانده اید تحمل ناپذیر بوده است و در رنج آنان شریک هستید، به سطح اعتراف رسیده اید. اگر آنان حرف شما را باور کنند، غصه ای را که شما جداگانه می خورید، به یک غصه تبديل می‌شود.
وقتی به این ترتیب اعتراف کنید، از پذیرفتن کار خطای خود یک قدم پیش تر رفته اید. بعضی اوقات جنایتکاران به جایی می رسند که دیگر اتهام وارده بر خود را رد نمی کنند و در بست همه چیز را می پذیرند.
حقوقدانان به این حالت اعتراف می گویند. اما این آنچه من می خواهم بگویم نیست. بعضی وقتها، تروریستها گردنشان را می شکنند تا بدترین نوع ظلمها را سرزنش کنند ؛ اما با کلماتی که ما به کار می بریم اعتراف نمی کنند.
اقرار واعتراف مورد نظر ما با برملا کردن موضوع فرق دارد. اقرار کردن برای تصفیه حساب کردن نیست، بلکه برای درمان شدن و شفا یافتن خودمان است.
وقتی در مقابل کسی به کارهای خود اعتراف می کنید،اینطور نیست که انجام دادن آن کار را کاملاً پذیرفته اید، بلکه به آن شخص می گویید از آزرده خاطر کردنش آزرده خاطرید و واقعاً می خواهید مورد عفو و گذشت آن شخص قرار گیرید.
می دانم که اعتراف در برابر دوستان خیلی مشکل است – در برابر خداوند اعتراف کردن بسیار آسان تر است از اعتراف نزد برادری زخم خورده و هر اندازه که عمیق تر آزارشان دهید، اعتراف کردن به آن سخت تر می شود. وقتی که اعتراف می کنید، خود را بی دفاع در دستان شخصی که آزرده اید قرار می دهید. از ته دل به او اعتمادمی کنید وبه جز امیدی برای دیدن نشانه ای از محبت، چیزی با خود ندارید.

سطح قول دادن
اگر اشتباه بودن کاری راکه انجام داده اید خوب دریافت و احساسش می کنید،
میل شدیدی خواهید داشت که آن اذیت و آزار را دوباره تکرار نکنید. بنابر این،قولی خواهید داد. تا وقتی که قول نداده اید بار دیگر با عملی نامنصفانه و حاصل روابط خود را تیره و تار نخواهید کرد. چرا باید توقع داشته باشید که اعتراف شما راجدی بگیرند ؟
شما تضمین نمی کنید. بهترین آدم ها زیر قولشان می زنند. اما هر کس که مورد آزار قرار گرفته است درست کم انتظار نیت خالصانه دارد.
پس، اینها چهار مرحله کوه ندامت هستند : استنباط، احساس، اعتراف، قول دادن.
به نظر می رسد دست باشد کسانی که می خواهند شما آنان را ببخشید، علامتی از ندامت از خود نشان دهند.
اما تصور کنید که شما کسی بوده اید که مورد اذیت و آزار قرار گرفته اید. آیا واقعاً میل نداشتید پیش از آنکه طرفتان را ببخشید، پشیمانی اش را ببندید ؟ آیا این گونه نیست که وقتی آن شخص از پشیمان شدن سرباز می زند، ما هم از گذشت و بخشيدنش امتناع می‌کنیم ؟
داستایوفسکی در کتاب جنایت ومکافات سرگذشت مارملودوف را می گوید :مارملودوف آدمی دایم الخمر بودکه هر کس که او را دوست می داشت می آزرد. او دختر فرشته خوی خود سونیا را واداشت که در خیابان بایستد و تن فروشی کند تا برای او مشروب بخرد. او پول مشروب و مخلفات آن را از زنش کاترینا که سالها با اورنج برده بود، دزدید.
اما مارملودوف خیلی انتظار داشت که سر انجام خداونده بخشنده او را مورد حمایت خودش قرار دهد. پدر او را مسخره می کرد، مورد سرزنش قرار می داد و از بس که آدم پستی بود، او را لایق لطف خداوندی نمی دانست. او چطور از مجازات مبرا شود ؟ او مثل موش کثیفی بود که گمان می کرد سزوار است عمارتی بزرگ دربهشت برای او بسازند.
مارملودوف گفت، آه، این صرفاً یک راز است : او می دانست که سزاوار نیست. او نگرشی داشت مبنی بر اینکه خدا همه اسرافکاران جهان را می پذیرد. « قدم پیش گذارید شما ای مستان، قدم پیش گذارید شما ای ضعیفان، قدم پیش گذارید شما اي حرامزاده ها ! » و همه ما 000 جلوي او مي ايستيم. او به ماخواهد گفت : « اي آدمهاي ملعون اما شما نيز بياييد » و عاقلان خواهند گفت : « اوه خدايا، چرا اين مردان را مي پذيرند ؟» و خدا به منتقدان خواهد گفت : « براي اين اينها را مي پذيرم كه هيچ كدام از آنان خود را شايسته نمي دانند. »
هنر برگشتن به دوستي، پس از آنكه كسي را آزار داديم، دانستن آن است كه ما به آنجا تعلق نداريم. ما بايد بدانيم كه شايسته نيستيم و مانند مارملودوف، بايد چنين بگوييم. اگر ما كسي را آزرده خاطر كرده ايم، بايد احساس ندامت كنيم ؛ ندامت تنها راه ورود به بخشيدن است.
آن طور كه در انجيل مي خوانيم، به نظر مي رسد خداوند سختگير است
. وقتي عيسي حواريون خود را فرستاد كه به جهانيان بگويند كه خداوندبخشاينده است او گفت از مردم بخواهند كه توبه كنند. از اين رو سن پيتر گفت : (( توبه كنيد تا خدا گناهان شما راببخشد ))
چرا ؟ چرا وقتي مي خواهيم بخشيده شويم بايد توبه كنيم ؟
من باور نمي كنم خدا بخواهد كه ما به پايش بيفتيم تا اين لذت را به او بدهيم كه اضطراب ما را بنگرد.
حدس من اين است كه خدا توبه ما را مي خواهد، نه به عنوان شرايطي كه مورد احتياج او باشد، بلكه به عنوان شرايطي كه ما احتياج داريم. آنچه خدا مي خواهد اين نيست كه ما در قلب و ذهن او بخشيده شويم، بلكه آن است كه ما در قلب و ذهن خود احساس كنيم بخشيده شده ايم. او مي خواهد گرد همايي صادقانه اي با فرزندان خود داشته باشيم. در خواست توبه، تنها يك روش درخواست صداقت بوده است.
در مورد ما كه فاني هستيم چگونه است ؟
آيا با بخشيدن خود را در مورد كسي كه آن را نمي خواهد هدر دهيم ؟ يا تصديق كنيم كه به آن احتياج دارد؟ بخشيدن در برابر عدم ندامت ؟ بگذاريد دوباره مرور كنيم.
به نظر من، واقع گرايانه اين است كه كساني كه مارا آزرده اند ببخشيم ؛ چه اظهار ندامت بكنند يا نكنند.
نخست آنكه، زمان نمي گذارد اشخاص هميشه با ما باشند. آنان ممكن است پيش از پشيماني بميرند ؛ اما ما احتياج داريم كه آنها را ببخشيم.
دوم، از اين رو كه به ديگران اجازه دهيم خودشان مسئوليت بپذيرند ؛ زيرا ما نمي توانيم آنان را به احساس پشيماني وا داريم ؛ بگذاريد خودشان مسئوليت دور از ماندن از ما را به عهده بگيرند. اما چرا بايد اجازه دهيم آنها ما را از شفا يافتن باز دارند ؟
پس لازم است ما، به خاطر خودمان، كساني را كه پشيمان نشده اند نيز ببخشيم و براي اينكه در بدبختي خود غرق نشويم، احتياج داريم كساني را كه بي خيال هستند نيز ببخشيم. بگذاريد ديگري خودش از خودش مراقبت كند.
من از يكي از عقايد يهوديها كه در توراتي مربوط به عهد عتيق به نام « تورات عهد عتيق » بر اهتمام دوازده موبد نوشته شده است خيلي خوشم مي آيد. در آنجا نوشته شده : « اگر كسي نسبت به شما گناهي مرتكب شد و اعتراف كرد او را ببخشيد 000 اما اگر خجالت نكشيد وادامه داد باز هم او را از صميم قلب ببخشيد و وي را به خدا واگذار كنيد. »
تقاص را به خدا واگذاركنيد – كه، به نظر من، روش كنار آمدن ما با كساني است كه آزارمان مي دهند و برايشان اهميتي ندارد.
مي دانم كه اوج عفو و بخشيدن، دو نفر را مي طلبد ؛ اما شما مي توانيد واقعيت بخشيدن را بدون اوج آن داشته باشيد. هميشه لازم نيست چيزي را كامل داشته باشيد تا از آن لذت ببريد. يك غنچه گل هم زيبايي خود را دارد ؛ حتي اگر هرگز به گل تبديل نشود. صعود از كوه به انسان احساس رضايت مي دهد ؛ حتي اگر به قله نرسيم. بخشيدن واقعي است ؛ حتي اگر به شفاي بخشاينده نينجامد. آيا بايد خود را به نفرت محكوم كنيد، تنها به دليل اينكه كسي را كه لازم است ببخشيد، بخشيدن شما را نمي خواهد ؟
باز گرديم به اصول ! گذشت فرايند است. يك مرحله آن شفاي ذهن گذشت كننده است. اگر كسي كه او را بخشيده ايد مي خواهد همان طور كه بوده است بماند، بگذاريد باشد. شمامي توانيد به تنهايي به سوي آزادي پرواز كنيد.

نويسنده: لوئيس بي‌سمدز

ترجمه مريم ظهير

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:15 ] [ گنگِ خواب دیده ]

پیش از تو،

هیچ پلی

خواب هایم را به آسمان نمی برد

و هیچ جمعه ای بارانی نبود..

حتی هیچ سیبی ،

در غروب چشمانم

سرخ نمی شد..

حالا ناودان ها ،

اشک شوق می ریزند

و خاک ،

بوی قدم های تو را می دهد..

تو با پاییز

همراه شده ای..

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 8:25 ] [ گنگِ خواب دیده ]

نمی‌خواستم
این عشق را فاش کنم
ناگاه به خود آمدم،
دیدم همه کلمات راز مرا می‌دانند

این است که
هرچه می‌نویسم
عاشقانه‌ای برای تو می‌شود

" شهاب مقربین "

[ چهارشنبه بیست و هفتم آبان ۱۴۰۵ ] [ 8:23 ] [ گنگِ خواب دیده ]

آیین عشق بازی دنیا عوض شده است

یوسف عوض شده زلیخاعوض شده است

سر همچنان به سجده فرو برده ام ولی

درعشق سال هاست که فتوا عوض شده است

خو کن به قایقت که به ساحل نمی رسیم

خو کن که جای ساحل دریا عوض شده است

آن با وفا کبوتر جلدی که پر کشید

اکنون به خانه آمده اما عوض شده است

حق داشتی مرا نشناسی به هر طریق

من همچنان همانم و دنیا عوض شده است

[ دوشنبه بیست و پنجم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:22 ] [ گنگِ خواب دیده ]

تا خاکِ مرا به قالب آمیخته‌اند،

بس فتنه که از خاک برانگیخته‌اند؛

من بهتر ازین نمی‌توانم بودن

کز بوته مرا چنین برون ریخته‌اند.

[ دوشنبه بیست و پنجم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:19 ] [ گنگِ خواب دیده ]

کدام روغن‌های گیاهی برای روشن‌تر شدن و رفع لک‌های پوستی مؤثرند؟

لک‌های پوستی، تیرگی جای جوش و ناهماهنگی رنگ صورت از مشکلاتی هستند که ممکن است ظاهر پوست را تحت تأثیر قرار دهند. گاهی بعد از یک جوش ساده، لکه‌ای قهوه‌ای روی صورت باقی می‌ماند و گاهی قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض نور خورشید باعث می‌شود بخش‌هایی از پوست تیره‌تر شوند. در چنین شرایطی، بسیاری از افراد به دنبال راهکارهای طبیعی و کم‌هزینه برای بازگرداندن شفافیت پوست هستند.

یکی از گزینه‌هایی که توجه زیادی به خود جلب کرده، استفاده از روغن‌های گیاهی است. بعضی از این روغن‌ها حاوی اسیدهای چرب، آنتی‌اکسیدان‌ها و ترکیبات زیست‌فعال هستند که می‌توانند به حفظ رطوبت، تقویت سد دفاعی و بهبود ظاهر پوست کمک کنند. اما آیا واقعاً هر روغن طبیعی می‌تواند لک‌ها را از بین ببرد؟

در این مقاله با بهترین گزینه‌ها، خواص و محدودیت‌های آن‌ها آشنا می‌شویم و بررسی می‌کنیم که چگونه می‌توان از روغن گیاهی برای پوست و مو در یک روتین مراقبتی اصولی استفاده کرد.

۱. آیا روغن‌های گیاهی واقعاً باعث روشن شدن پوست می‌شوند؟

پاسخ این سؤال به نوع روغن و علت ایجاد لک بستگی دارد. برخی روغن‌های گیاهی ترکیبات آنتی‌اکسیدانی دارند و می‌توانند به کاهش آسیب‌های ناشی از رادیکال‌های آزاد کمک کنند. همچنین بعضی از آن‌ها با حفظ رطوبت و کاهش خشکی، ظاهر پوست را شاداب‌تر و یکنواخت‌تر نشان می‌دهند.

بااین‌حال، باید میان آبرسانی، بهبود ظاهر پوست و درمان واقعی لک تفاوت قائل شویم. برای مثال، روغنی که پوست خشک و کدر را نرم‌تر می‌کند، لزوماً نمی‌تواند تولید ملانین را کاهش دهد یا لک‌های ناشی از ملاسما را درمان کند.

بنابراین بهتر است روغن‌های گیاهی را به‌عنوان مکمل مراقبت پوستی در نظر بگیرید، نه جایگزین قطعی محصولات ضدلک دارای شواهد علمی یا درمان‌های پزشکی.

۲. بهترین روغن‌های گیاهی برای روشن‌تر شدن و رفع لک پوست

همه روغن‌ها ترکیبات و عملکرد یکسانی ندارند. برخی بیشتر برای تغذیه و نرم کردن پوست مناسب‌اند و برخی دیگر به دلیل داشتن ترکیبات آنتی‌اکسیدانی، در محصولات مراقبتی مرتبط با بهبود ظاهر لک‌ها استفاده می‌شوند.

روغن گل رز؛ گزینه‌ای برای بهبود ظاهر لک و جای جوش

روغن دانه گل رز یا رز هیپ یکی از روغن‌های محبوب در محصولات مراقبت از پوست است. این روغن حاوی اسیدهای چرب ضروری، از جمله اسید لینولئیک و آلفا لینولنیک است و می‌تواند به حفظ نرمی و رطوبت پوست کمک کند.

وجود ترکیبات آنتی‌اکسیدانی در روغن رز هیپ باعث شده است که در محصولات مراقبتی مخصوص پوست‌های کدر و دارای آثار باقی‌مانده از جوش مورد توجه قرار بگیرد. بااین‌حال، شواهد بالینی قوی برای اثبات اثر مستقیم آن در درمان لک‌های پوستی محدود است.

اگر پوست خشکی دارید، استفاده از مقدار کمی روغن رز هیپ در کنار مرطوب‌کننده می‌تواند به بهبود لطافت و ظاهر پوست کمک کند.

روغن جوجوبا؛ مناسب برای حفظ تعادل رطوبت پوست

روغن جوجوبا از نظر ساختار شیمیایی شباهت زیادی به سبوم طبیعی پوست دارد. به همین دلیل در بسیاری از محصولات مراقبتی برای نرم کردن پوست و کاهش احساس خشکی استفاده می‌شود.

این روغن به‌تنهایی یک ماده روشن‌کننده قوی محسوب نمی‌شود، اما می‌تواند در کنار محصولات ضدلک به حفظ رطوبت و کاهش خشکی ناشی از بعضی ترکیبات فعال کمک کند. جوجوبا معمولاً بافت سبکی دارد و برای بسیاری از انواع پوست قابل‌استفاده است.

اگر پوست چرب یا مختلط دارید، بهتر است ابتدا مقدار کمی از آن را روی بخش کوچکی از پوست امتحان کنید تا واکنش احتمالی را بررسی کنید.

روغن آرگان؛ سرشار از ترکیبات آنتی‌اکسیدانی

روغن آرگان به دلیل داشتن اسیدهای چرب غیراشباع و ترکیبات آنتی‌اکسیدانی، یکی از روغن‌های پرکاربرد در مراقبت از پوست و مو است. این روغن می‌تواند به کاهش خشکی، نرم شدن پوست و تقویت سد دفاعی آن کمک کند.

اگرچه روغن آرگان در محصولات مخصوص پوست‌های خشک و آسیب‌دیده کاربرد دارد، نباید آن را یک درمان اثبات‌شده برای لک‌های تیره بدانیم. نقش اصلی آن بیشتر بهبود کیفیت ظاهری پوست و حفظ رطوبت است.

روغن بادام شیرین؛ کمک به نرمی و لطافت پوست

روغن بادام شیرین حاوی اسیدهای چرب و ویتامین E است و به‌عنوان یک نرم‌کننده طبیعی شناخته می‌شود. این روغن می‌تواند برای پوست‌های خشک و زبر مفید باشد و به کاهش احساس کشیدگی کمک کند.

گاهی از روغن بادام برای ماساژ پوست و بهبود ظاهر نواحی خشک و تیره استفاده می‌شود؛ اما شواهد علمی کافی برای اثبات توانایی آن در از بین بردن لک‌های ناشی از افزایش ملانین وجود ندارد.

روغن انار؛ منبع ترکیبات آنتی‌اکسیدانی

روغن دانه انار به دلیل داشتن ترکیبات زیست‌فعال، به‌خصوص اسید پونیسیک، در محصولات مراقبت از پوست مورد توجه قرار گرفته است. این ترکیبات در مطالعات آزمایشگاهی از نظر خواص آنتی‌اکسیدانی و اثرات احتمالی ضدالتهابی بررسی شده‌اند.

استفاده از این روغن ممکن است به مراقبت از پوست و حفظ کیفیت آن کمک کند، اما هنوز نمی‌توان آن را یک درمان قطعی برای لک صورت معرفی کرد. برای بررسی اثربخشی واقعی آن به مطالعات انسانی بیشتری نیاز داریم.

روغن آفتابگردان؛ تقویت‌کننده سد دفاعی پوست

روغن آفتابگردان حاوی اسید لینولئیک و ویتامین E است. این ترکیبات می‌توانند به حفظ عملکرد سد دفاعی پوست و جلوگیری از کاهش رطوبت کمک کنند.

این روغن به‌خصوص برای افرادی که پوست خشک یا حساس دارند، می‌تواند گزینه‌ای برای نرم کردن پوست باشد. البته بهتر است از محصولات باکیفیت و مناسب مصرف پوستی استفاده کنید.

۳. روغن‌های گیاهی چگونه به سلامت و شفافیت پوست کمک می‌کنند؟

برای درک بهتر عملکرد روغن‌ها، باید بدانیم که پوست برای سالم ماندن به یک سد دفاعی قوی نیاز دارد. این سد از خروج بیش‌ازحد آب جلوگیری می‌کند و مانع ورود بسیاری از عوامل تحریک‌کننده محیطی می‌شود. وقتی این لایه آسیب می‌بیند، پوست خشک، حساس و کدر به نظر می‌رسد.

بسیاری از روغن‌های گیاهی حاوی اسیدهای چرب هستند که به حفظ عملکرد سد دفاعی پوست کمک می‌کنند. بعضی از آن‌ها نیز ترکیبات آنتی‌اکسیدانی دارند که در برابر استرس اکسیداتیو نقش محافظتی ایفا می‌کنند.

در یک مرور علمی منتشرشده در سال ۲۰۲۵، ظرفیت برخی روغن‌های گیاهی برای تأثیر بر فرایندهای مرتبط با رنگدانه‌سازی پوست بررسی شده است. بااین‌حال، بخش زیادی از شواهد موجود آزمایشگاهی است و برای اثبات اثر روشن‌کنندگی آن‌ها به کارآزمایی‌های بالینی بیشتری نیاز داریم.

۴. کدام روغن‌ها برای انواع پوست مناسب‌ترند؟

انتخاب روغن مناسب باید بر اساس نوع پوست انجام شود. محصولی که برای پوست خشک نتیجه خوبی دارد، ممکن است برای پوست چرب احساس سنگینی ایجاد کند. پس بهتر است پیش از انتخاب، نیازهای پوست خود را بشناسید.

نوع پوست

روغن‌های قابل‌بررسی

کاربرد اصلی

خشک

آرگان و بادام شیرین

نرم‌کنندگی و کاهش خشکی

چرب

جوجوبا

کمک به حفظ رطوبت

معمولی

رز هیپ و جوجوبا

مراقبت و نرمی پوست

حساس

آفتابگردان تصفیه‌شده

حمایت از سد دفاعی

کدر و کم‌آب

آرگان و رز هیپ

بهبود لطافت و ظاهر پوست

این جدول یک راهنمای عمومی است و به معنای تضمین سازگاری هر روغن با پوست شما نیست. اگر سابقه حساسیت، جوش‌های مکرر یا بیماری پوستی دارید، بهتر است انتخاب محصول را با متخصص پوست بررسی کنید.

۵. روش صحیح استفاده از روغن گیاهی برای پوست و مو

حتی بهترین روغن گیاهی هم اگر به روش نامناسب استفاده شود، ممکن است نتیجه مطلوبی نداشته باشد. نکته مهم این است که روغن را متناسب با نیاز پوست و در کنار سایر محصولات مراقبتی به کار ببرید.

برای استفاده روی صورت، ابتدا پوست را با شوینده ملایم تمیز کنید. سپس از مرطوب‌کننده مناسب استفاده کنید و در صورت نیاز، چند قطره روغن گیاهی را روی پوست بمالید. بهتر است با مقدار کم شروع کنید تا واکنش پوست را بسنجید.

در مراقبت از مو نیز می‌توانید از روغن‌های مناسب برای کاهش خشکی ساقه مو و افزایش نرمی استفاده کنید. البته روغن‌تراپی مو با درمان ریزش مو یا تقویت رشد فولیکول‌ها یکسان نیست. اگر قصد دارید از روغن گیاهی برای پوست و مو استفاده کنید، بهتر است محصول متناسب با کاربرد موردنظر خود را انتخاب کنید.

۶. آیا روغن‌های گیاهی می‌توانند لک‌های قدیمی را از بین ببرند؟

این سؤال برای افرادی که مدت‌ها با لک‌های صورت درگیر هستند اهمیت زیادی دارد. واقعیت این است که ماندگاری و عمق لک‌ها به علت ایجاد آن‌ها بستگی دارد. لک جای جوش، ملاسما، لک ناشی از آفتاب و تیرگی‌های ناشی از التهاب، همگی سازوکار یکسانی ندارند.

روغن‌های گیاهی ممکن است با بهبود رطوبت و کاهش خشکی، ظاهر پوست را بهتر کنند؛ اما برای از بین بردن لک‌های قدیمی نباید تنها به آن‌ها تکیه کرد. حتی ممکن است استفاده از روغن یا اسانس نامناسب باعث تحریک پوست و تشدید تیرگی شود.

اگر لک‌ها مقاوم هستند، تغییر رنگ غیرمعمول دارند یا به‌تدریج گسترش پیدا می‌کنند، بهتر است متخصص پوست علت آن‌ها را بررسی کند.

۷. چه ترکیباتی برای درمان واقعی لک پوست مؤثرترند؟

اگر هدف اصلی شما کاهش لک و یکنواخت شدن رنگ پوست است، بهتر است به سراغ ترکیباتی بروید که شواهد علمی قوی‌تری دارند.

برخی از ترکیبات شناخته‌شده عبارت‌اند از:

  • ویتامین C: آنتی‌اکسیدانی که می‌تواند به کاهش تولید رنگدانه و بهبود ظاهر لک‌ها کمک کند.

  • آزلائیک اسید: برای برخی انواع لک، به‌ویژه تیرگی‌های پس از التهاب، کاربرد دارد.

  • نیاسینامید: می‌تواند به کاهش انتقال ملانین به سلول‌های سطحی پوست کمک کند.

  • رتینوئیدها: با تأثیر بر نوسازی سلولی و فرایندهای رنگدانه‌سازی به بهبود بعضی لک‌ها کمک می‌کنند.

  • کوجیک اسید: از ترکیبات مورد استفاده در محصولات روشن‌کننده پوست است.

آکادمی پوست آمریکا (AAD) نیز این ترکیبات را در میان گزینه‌های قابل‌استفاده برای بهبود لک‌های تیره معرفی می‌کند. البته انتخاب ماده فعال باید با توجه به نوع لک و حساسیت پوست انجام شود.

۸. اهمیت ضدآفتاب در کنار روغن‌های گیاهی

تصور کنید بهترین محصولات ضدلک را تهیه کرده‌اید، اما هر روز بدون محافظت در برابر نور خورشید از خانه خارج می‌شوید. در چنین شرایطی، ممکن است تمام تلاش‌های شما برای کاهش تیرگی پوست با نتیجه ضعیفی همراه شود.

اشعه فرابنفش و حتی نور مرئی می‌توانند در ایجاد یا تشدید برخی انواع لک نقش داشته باشند. به همین دلیل، متخصصان پوست استفاده روزانه از ضدآفتاب با SPF حداقل ۳۰ و محافظت طیف گسترده را توصیه می‌کنند.

برای افرادی که ملاسما یا لک‌های مقاوم دارند، ضدآفتاب رنگی حاوی اکسید آهن نیز می‌تواند انتخاب مناسبی باشد؛ زیرا از پوست در برابر بخشی از نور مرئی محافظت می‌کند. بهتر است ضدآفتاب را هنگام حضور در فضای باز هر دو ساعت و پس از شنا یا تعریق تمدید کنید.

۹. عوارض احتمالی استفاده از روغن‌های گیاهی روی پوست

طبیعی بودن یک محصول به این معنا نیست که برای همه افراد بی‌خطر است. بعضی روغن‌ها ممکن است باعث حساسیت تماسی، قرمزی، خارش یا ایجاد جوش شوند. این مسئله به ترکیبات محصول، کیفیت تولید و شرایط پوست بستگی دارد.

برای استفاده ایمن‌تر، این نکات را رعایت کنید:

  • پیش از مصرف گسترده، محصول را روی بخش کوچکی از پوست آزمایش کنید.

  • از روغن‌های معطر و اسانس‌های غلیظ به‌صورت مستقیم روی صورت استفاده نکنید.

  • محصولات تاریخ‌گذشته یا تغییررنگ‌داده را کنار بگذارید.

  • در صورت ایجاد سوزش، خارش یا التهاب، مصرف را متوقف کنید.

  • اگر پوست مستعد آکنه دارید، محصولات غیرکومدون‌زا را در اولویت قرار دهید.

نکته مهم: روغن‌های اسانسی مرکبات مانند برخی انواع روغن لیمو و ترنج ممکن است خاصیت فوتوتوکسیک داشته باشند؛ یعنی در تماس با نور خورشید واکنش پوستی ایجاد کنند. این واکنش می‌تواند حتی به سوختگی و تیرگی ماندگار منجر شود. بنابراین استفاده مستقیم از روغن لیمو برای روشن کردن لک‌های صورت توصیه نمی‌شود.

۱۰. چه زمانی برای درمان لک باید به متخصص پوست مراجعه کنیم؟

اگر لک‌های صورت با وجود مراقبت منظم بهتر نمی‌شوند، بهتر است علت اصلی آن‌ها مشخص شود. گاهی تیرگی پوست به دلیل ملاسما یا تغییرات هورمونی ایجاد می‌شود و گاهی التهاب ناشی از آکنه یا استفاده از محصولات نامناسب عامل اصلی است.

در چنین شرایطی، درمان باید بر اساس تشخیص دقیق انجام شود. متخصص پوست ممکن است از داروهای موضعی، لایه‌بردارهای کنترل‌شده یا روش‌هایی مانند لیزر و پیلینگ شیمیایی استفاده کند.

همچنین اگر لکه‌ای تازه ایجاد شده، شکل نامتقارن دارد، تغییر رنگ یا اندازه می‌دهد یا با خارش و خونریزی همراه است، نباید آن را صرفاً یک لک زیبایی در نظر بگیرید و لازم است بررسی پزشکی انجام شود.

۱۱. چگونه یک روغن گیاهی باکیفیت انتخاب کنیم؟

کیفیت روغن به نوع گیاه، روش استخراج، شرایط نگهداری و میزان خلوص آن بستگی دارد. حتی دو محصول با نام یکسان ممکن است از نظر ترکیبات و کیفیت تفاوت زیادی داشته باشند.

هنگام خرید به موارد زیر توجه کنید:

  • فهرست کامل ترکیبات محصول را بررسی کنید.

  • روغن‌های مخصوص مصرف پوستی را انتخاب کنید.

  • به تاریخ تولید و انقضا توجه داشته باشید.

  • از برندهایی خرید کنید که اطلاعات تولید و ترکیبات را شفاف ارائه می‌دهند.

  • محصولات دارای عطر و اسانس اضافه را برای پوست حساس با احتیاط انتخاب کنید.

  • روغن را در ظرف مناسب و دور از نور و گرمای مستقیم نگهداری کنید.

در نهایت، برای انتخاب روغن گیاهی برای پوست و مو بهتر است به‌جای تبلیغات مربوط به سفیدکنندگی فوری، روی ترکیبات، کیفیت محصول و سازگاری آن با پوست تمرکز کنید.

جمع‌بندی

روغن‌های گیاهی مانند رز هیپ، جوجوبا، آرگان، بادام شیرین و انار می‌توانند بخشی از برنامه مراقبت از پوست باشند. این روغن‌ها بیشتر به حفظ رطوبت، کاهش خشکی، نرم شدن پوست و تأمین برخی ترکیبات آنتی‌اکسیدانی کمک می‌کنند. بااین‌حال، نباید انتظار داشته باشید که استفاده از آن‌ها به‌تنهایی لک‌های عمیق یا ملاسما را از بین ببرد.

اگر به دنبال پوستی شفاف‌تر و یکدست‌تر هستید، بهتر است از یک روتین اصولی شامل شوینده ملایم، مرطوب‌کننده، ضدآفتاب و ترکیبات ضدلک دارای شواهد علمی استفاده کنید. روغن گیاهی می‌تواند مکمل این برنامه باشد، اما جایگزین درمان تخصصی نیست. انتخاب آگاهانه روغن گیاهی برای پوست و مو به شما کمک می‌کند بدون آسیب زدن به سد دفاعی پوست، از مزایای مراقبت طبیعی بهره ببرید.
برای مشاهده ادامه مطلب در وب سایت درمانگاه شبانه روزی شهرآرا می توانید از آدرس زیر استفاده کنید :

روغن‌های گیاهی موثر برای تغذیه و زیبایی پوست

سؤالات متداول

۱. کدام روغن گیاهی برای از بین بردن لک صورت بهتر است؟

روغن رز هیپ به دلیل داشتن اسیدهای چرب و ترکیبات آنتی‌اکسیدانی یکی از گزینه‌های محبوب است. بااین‌حال، شواهد بالینی کافی برای اثبات اثر مستقیم آن در درمان لک وجود ندارد و بهتر است آن را مکمل مراقبت پوستی بدانید.

۲. آیا روغن آرگان باعث سفید شدن پوست می‌شود؟

خیر، روغن آرگان یک روشن‌کننده اثبات‌شده نیست. این روغن بیشتر به نرم شدن پوست، حفظ رطوبت و تقویت سد دفاعی کمک می‌کند و ممکن است ظاهر پوست خشک و کدر را بهبود دهد.

۳. آیا می‌توان هر شب از روغن گیاهی برای صورت استفاده کرد؟

در صورت سازگاری محصول با پوست، می‌توانید مقدار کمی از آن را در روتین شبانه استفاده کنید. بااین‌حال، مصرف روزانه برای همه انواع پوست مناسب نیست و بهتر است ابتدا واکنش پوست را بررسی کنید.

۴. آیا روغن جوجوبا برای پوست چرب و جوش‌دار مناسب است؟

روغن جوجوبا بافت نسبتاً سبکی دارد و بسیاری از افراد دارای پوست مختلط یا چرب می‌توانند آن را تحمل کنند. بااین‌حال، واکنش پوست افراد متفاوت است و بهتر است ابتدا مقدار کمی از محصول را امتحان کنید.

۵. برای رفع لک صورت، روغن گیاهی بهتر است یا سرم ویتامین C؟

اگر هدف اصلی کاهش لک و تیرگی است، سرم ویتامین C با فرمولاسیون استاندارد پشتوانه علمی بهتری نسبت به روغن‌های گیاهی معمولی دارد. روغن‌ها بیشتر برای نرم کردن پوست و حفظ رطوبت مناسب‌اند. استفاده از ضدآفتاب نیز بخش ضروری این برنامه است.

منابع علمی پیشنهادی برای انتهای مقاله:

  • Vegetable Oils in Skin Whitening – A Narrative Review (2025)

  • American Academy of Dermatology – How to Fade Dark Spots

  • American Academy of Dermatology – Melasma: Diagnosis and Treatment

  • Biological Activities and Safety of Citrus Essential Oils

[ دوشنبه بیست و پنجم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:14 ] [ گنگِ خواب دیده ]

به چه چیز جهان دلم خوش بود
ته صف غصه ی جلو خوردن!؟
در عرق خانه با وضو بودن!؟
توی مسجد تلو تلو خوردن!؟

به چه چیز جهان دلم خوش بود
متحد بودن از تناقض ها!؟
به وزیران ریش پرفسوری
خواندن روزنامه با بزها!؟

به چه چیز جهان دلم خوش بود
به هدف داشتن، وسیله شدن!؟
لگد انداختن به ماده ی خوب
زیر یک سقف هم طویله شدن!؟

واقعا چیست دل خوشی کردن
گریه کردن کنار جوک خواندن!؟
جمله ی " دوستت ندارم " را
از دو تا چشم نیمه رک خواندن!؟

واقعا چیست این جهان وطنی
توی یک پیرهن، هم آغوشی!؟
تا خود صبح منتظر بودن
خیره بودن به خالی گوشی!؟

واقعا چیست این جهان کثیف
پشت کردن به کیسه کش هایش!؟
حلقه داری و حق حق و هو هو!؟
کش شلوار و کشمکش هایش!؟

به چه چیز جهان دلم خوش بود
خوردن چشم های آلوچه!؟
اعتیادم به چند جای تن ات
به فروش مواد در کوچه!؟

به فلافل، به فلسفه، اتوبوس
بعد، آروغ و خر و پف بودن
از خودت داستان در آوردن
صبح "گورگی" و شب "چخوف" بودن

یا شکنجه شدن به خاطر تو
بعد لیوان و قرص خوابیدن!؟
فکر کردن به فحش های رکیک
با زن بازپرس خوابیدن!؟

تو که عقل حسابی ام هستی
علت دیر خوابی ام هستی
تو که حمام می کنی هر صبح
ماهی قلب آبی ام هستی

تو که با چشم های بادامی ت
سین و شین قشنگ شهرامی ت
باخت های همیشه ی جنسی ت
با وقوف خود از خوش اندامی ت

تو که هر صبح می رسی به خودت
بعد با چهره ی نو می آیی
تو که هر عصر با دوتا گنجشک
از کلاس پیانو می آیی

بلدی پستخانه ای را که
بی فرستنده نامه ام بدهی!؟
مثل یک خط چشم، یک روزی
بعد گریه ادامه ام بدهی!؟

چقدر نیستی و این شب جغد
به من و پلک هام خود را بست
قرص را می خورم نمی دانم
به تو هم واقعا دلم قرص است!؟

#شهرام_میرزایی

[ یکشنبه هفدهم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:13 ] [ گنگِ خواب دیده ]

باز دل تنگ تو شد کاش خدا رحم کند؛
وقت باریدن اشکم ، نم باران بزند

باز در پرسه خیابانِ دلت ، دربدرم !
زیرِ باران غزل ، چترِ صدایت ببرم

شیشهٔ بغضِ پریشان به گلو می شکند
تا که از کوهِ غمت ، تکّه ی جانم بکَند

گریه ام کاش صدایش به رقیبم نرسد
قهر و دوریِ تو هم کاش ، درازا نکشد

برگ ریزان دلم بود که می رفتی و من!
ریختم اشک جداییِ تو را ، بر دامن

پهن کردم وسط کوچه ، ببندم گذرت
مرثیه خوانِ غزل را که بیفتد ز سرت ؛

رفتن و ترکِ من و ، خانه تنهاییِ دل !
تا که شاهد نشوم بر شبِ رسواییِ دل

قلبم از سنگ نشد ، بعد تو و رفتنِ تو
لحظه ی کوچِ نگاه و چمدان بستن تو

مثلِ دیوانه در این شهر به دنبال توام
مضطرب ، دل نگرانِ تو و احوالِ توام

من هنوز از بُنِ جانت به تو نزدیک ترم
از همین فاصله با عشق تو را می نگرم

شاخه ی پیچک احساس مرا دست نزن
کورسویی هم اگر مانده به بن بست نزن

یادِ مستی و غزلخوانی و بیداری و شب
ساغر و ساقی و پاییز و جنون و من و تب

یادت آور که چه شب های عزیزی تو و من
تنگ آغوش هم از عشق و وفا بود ، سخن

ثانیه ثانیه احوال تو را ، شعر شدم
گفتی اشعار و غزل های تو را من بلدم

آسیابِ غزلت ، چرخش هر انجمن است
مصرع چَشم و هجاهای تو دندان شکن است

سینه در جوشش اشعار جدید است بیا
خسته از شعر شدن از تو بعید است بیا

شانه در پیچ و خمِ کوچه ی یادت نرود
بی تو دستم وسطِ بقچه ی عادت نرود

دستم از پنچره ی باغ نگاهت شده دور
چشمم از بس که نزد پلک به راهت شده کور

نگْذر از آن همه شیدایی و دیوانگی ات !
آن همه عشق که بود از تب پروانگی ات

از همین فاصله برگرد و ببین حالِ مرا
قهوه ای تلخ گشاید ، گره ی فالِ مـرا

ریسه بر ریشه ی امیدِ دلت می بندم
بر تپش های بلند دل خود می خندم

باز کن سمتِ دو چشمم درِ دروازه ی عشق
گره ای کور بزن ، رشته ی شیرازه ی عشق

گوشهٔ باغچه ، "گلپونه" نگاهش به در است
مدّتی هست که از حال دلت بی خبر است

[ یکشنبه هفدهم آبان ۱۴۰۵ ] [ 11:9 ] [ گنگِ خواب دیده ]

و ابوحفص (حداد) اصحاب خویش را عظیم به هیبت و ادب داشتی و هیچ مرید را زهره نبودی که در پیش او بنشستی و چشم بر روی او نیارستی انداخت و پیش او همه برپای بودندی و بی امر او ننشستندی. بوحفص سلطان وار نشسته بودی.
جنید گفت: اصحاب را ادب سلاطین آموخته ای.
بوحفص گفت: تو عنوان نامه بیش نمی‌بینی اما از عنوان دلیل توان ساخت که در نامه چیست.

نقل است که مریدی بود در خدمت ابوحفص (حداد) سخت با ادب، جنید چند بار در وی نگرست. از آنکه او خوش آمدش پرسید که : چند سال است تا در خدمت شماست؟
ابوحفص گفت: ده سال است.
گفت: ادبی تمام دارد و فری عجب و شایسته جوانی است.
ابوحفص گفت: آری، هفده هزار دینار در راه ما باخته است و هفده هزار دیگر وام کرده ام و در باخته‌ اما هنوز زهره آن ندارد که از ما سخنی پرسد.


(ابوحفص حداد)گفت: اگر سخنگوی آفت سخن داند هرچند تواند خاموش باشد، اگر چه به عمر نوح بود. و خاموش اگر راحت خاموشی بداند از خدای در خواهد تا دو چند عمر نوح دهدش تا سخن نگوید
.


تذکره الاولیا، عطار نیشابوری، ذکر ابوحفص حداد

[ شنبه بیست و هشتم شهریور ۱۴۰۵ ] [ 22:29 ] [ گنگِ خواب دیده ]

ربنا فاغفرلنا ذنوبنا و کفر عنا سیئاتنا و توفنا مع الابرار؛ ربنا و آتنا ما وعدتنا

[ شنبه بیست و هشتم شهریور ۱۴۰۵ ] [ 22:26 ] [ گنگِ خواب دیده ]

هَٰذَا فِرَاقُ بَيۡنِي وَبَيۡنِكَۚ

[ شنبه بیست و هشتم شهریور ۱۴۰۵ ] [ 22:24 ] [ گنگِ خواب دیده ]

زندگی هيچ چيزِ بزرگی ندارد.

زندگی پُر است از چيزهای كوچک

اما اگر تو بدانی كه چطور با اين چيزهایِ كوچک خوش باشی،

آنها را به چيزهای بزرگ دگرگون خواهی كرد...

اشو

میخواستم بیام و یه پست از کشفیات جدیدم بذارم و بعد خیلی اتفاقی به این نوشته برخوردم و دیدم اِ اوشو که اینو قبلا گفته بود خب چرا من زودتر نخوندم تا مجبور نشم اینقدر بالا پایین برم تا به این نتیجه برسم

بله

من می دونستم اون شادی و عشق و شفای قلبی که من دنبالش هستم یک شبه در من اتفاق نمی افته برای همین هم تصمیم گرفته بودم عاشق چیزهای کوچولو کوچولو بشم تا به مرور قلبم وسیع بشه و پذیرای عشق های بزرگتر و اون هم با حضور در لحظهء حال اتفاق می افتاد

در مورد شادی هم همینطوره فهمیده بودم این سوالها و توقع از خودم که الان من فلان جا هستم که قبلا آرزوم بود پس چرا شاد نیستم؟

الان این بهترین اتفاقیه که می تونست بیفته پس چرا من رو خوشحال نکرد؟

چرا هیچی من رو خوشحال نمیکنه؟

غیر واقع بینانه بود شبیه اینه که به کسی که انگشت هاش شکسته هی بگی بشکن بزن. بعد اصرار بورزی و بعد سرزنش و تحقیرش کنی که بشکن زدن کاری نداره که یا اینکه قبلا چندبار این کار رو کردی پس چرا حالا نمی تونی؟

خب چرا ما با خودمون این همه بی خردانه رفتار میکنیم؟ نمی تونیم ... انگشت هامون شکسته نیاز به مراقبت داره نیاز به عشق داره نیاز به نوازش داره

چون تو بچگی با ما به همین شکل رفتار شده و ما این مدل رفتار با خودمون رو یاد گرفتیم.

می دونین من با خوندن یالوم خودم رو شخم میزنم و بررسی میکنم تو این چند وقت گذشته هم یک کتابش رو تموم کردم و اواسط دومی بودم که فعلا دست نگه داشتم فکر میکنم قبل از اتمام کتاب نیاز به یه زیر و رو کردن خودم دارم بعد دوباره برمیگردم سراغش نمیخوام ازش جا بمونم

همونطور که قبلا هم فهمیده بودم خوشحالی کردن و دوست داشتن در بچگی در من سرکوب شده . نه به طور مستقیم بلکه به دلیل اینکه دیگران برای من تصمیم می گرفتن که چه کاری درسته و من باید کاری رو انجام میدادم که درست بود. خودم رو مجبور میکردم از خواسته های خودم چشم پوشی کنم تا کاری رو انجام بدم که از نظر دیگران درسته و اینها خشم های کوچولو کوچولویی در من ایجاد میکرده که آروم آروم در قلب من تجمع کرد ضمن اینکه هرگز هم یاد نگرفتم چطور خوشحال باشم و چطور عشق و مهر رو تو قلبم لمس کنم. یاد نگرفتم چطور به خودم احترام بذارم.

توقعات خیلی بالاتر از توانایی های من در مورد من وجود داشته که من یا سعی میکردم هرطور هست اون توقعات رو برآورده کنم یا اگر نمی تونستم از چشم خودم می افتادم.

ولی تازگیها یاد گرفتم. یاد گرفتم به جای توقع داشتن و تحقیر و سرزنش انگشت های شکسته ای که نمی تونن بشکن بزنن اونها رو ببوسم و نوازش کنم و بهشون رسیدگی کنم تا خوب بشن بدون احساس قربانی بودن . بدون اندکی دلسوزی بابت شکسته شدنشون

نباید از اون ور بوم بیفتیم مهم نیست کی انگشت های ما رو شکونده، مهم نیست شدت آسیب چقدر بوده، مهم نیست علتش چی بوده، اگر اینها مهم بشه حس قربانی بودن بهمون دست میده و فقط خشمه که در ما شدت پیدا میکنه نسبت به مسبب حادثه، و اجازهء رشد نمیده و حالمون خرابتر از قبل میشه

پس بدون هیچ احساس ترحمی نسبت به خودمون، فقط مهربورزیم، خودمون رو درآغوش بگیریم و به خودمون رسیدگی کنیم از هر لحاظ رسیدگی کنیم برای خودمون هزینه کنیم لباس خوب بخریم غذای خوب بخوریم به پوست و موها و بدنمون رسیدگی کنیم خودمون رو با روغن (بهترینش روغن کنجد ولرم شده است) ماساژ بدیم و از تک تک اعضای بدنمون قدردانی کنیم

بدن عزیزمون وقتی مدتی مورد مهر و توجه ما قرار بگیره از نو احیا میشه و تمام توانمندیهاش رو دوباره به دست میاره

تو پروسهء عزیز نگه داشتن بدن و صد درصد احساساتمون به چیزی که بیشتر از همه نیازه من دقت کنم دلخوشیها و شادیهای کوچولوست. در حد گذاشتن اولین لقمه غذای مورد علاقه در حین گرسنگی به دهان و مزه مزه کردن لذتش. وزش هوای خنک بهاری تو صورتم. لمس نور آفتاب رو پوستم. بغل کردن هومان قشنگم، بوسیدنش. گذاشتن سر روی بالش وقتی خیلی خسته و خواب آلوده ام. ریختن آب با دمای مطلوبم روی دستم حین ظرف شستن، نوشیدن یه نوشیدنی خنک و خوشمزه و .... در حد چند لحظهء اول بعدش از لحظه خارج میشم ولی همون شادی کوچولو رو میگیرم و بهش توجه میکنم تا به قول اوشو این خوشی های کوچیک به خوشیهای بزرگ دگرگون بشه. اما یه خوشحالی دیگه که تعداد دفعات اتفاق افتادنش در روز برای من زیاده و من هرگز بهش توجه نمیکردم و جز خوشحالی های لحظه ای به حساب نمی آوردم خوندن جمله های لذت بخش تو کتاب هاییه که میخونم. واقعا یکی از اون نعمت های درجه یکی هست که من نسبت بهش بی توجه بودم ولی حالا دیگه قدرش رو میدونم با هر جمله ای که لذت می برم چشم هام رو می بندم و طعم خوبش رو تو ذهنم مزه مزه میکنم. من از بزرگترین خوشحالی کوچولوم که تکرارش در روز خیلی زیاد بود غافل بودم و خدا رو شکر که بهش آگاه شدم.

[ سه شنبه بیستم مرداد ۱۴۰۵ ] [ 8:39 ] [ گنگِ خواب دیده ]


دل آدمی ...چه گرم می شود

گاهی ساده... به یک دلخوشی کوچک...

به یک احوالپرسی ساده...

به یک دلداری کوتاه ...

به یک "تکان سر"...یعنی...تو را می فهمم...

به یک گوش دادن خالی ...بدون داوری!

به یک همراهی شدن کوچک ...

به حتی یک همراهی کردن ممتد آرام ...

به یک پرسش :"خوبی؟"

به یك جمله زیبا :" مراقب خودت باش"

به یک دعوت کوچک به صرف یک فنجان قهوه !

به یک وقت گذاشتن برای تو...

به شنیدن یک "من کنارت هستم "...

به یک هدیه ی بی مناسبت ...

به یک" دوستت دارم "بی دلیل ...

به یک غافلگیری :به یک خوشحال کردن کوچک ...

به یک نگاه ...

به یک شاخه گل...

دل آدمی گاهی ...چه شاد می شود...

به یک فهمیده شدن ...درست !

به لبخند!

به یک سلام !

به یك خدانگهدار!

به یک تعریف به یک تایید به یک تبریک ...

و ما چه بی رحمانه این دلخوشی های

کوچک و ساده را از هم دریغ میکنیم...

و تمام محبت و دوست داشتن مان را گذاشته ایم کنار تا....

به یک باره همه آنها را پس از مرگ نثار هم کنیم ...

[ سه شنبه بیستم مرداد ۱۴۰۵ ] [ 8:37 ] [ گنگِ خواب دیده ]

بخت خود را در وصالت آزمودم تا مگر
یک دوروزی تکیه بر دوشت کنم اما نشد

گفتم از شعرم بسازم کوزه های پرشراب
در غزلها مست و مدهوشت کنم اما نشد

دختر خان را فرستادم تو را راضی کند
روز عقدت حلقه در گوشت کنم اما نشد

گفتم ازصحرا بیایی حورِآویشن به دست
سینه را مهمانِ دمنوشت کنم اما نشد

منتظر بودم خزانم را بهار آید بهار
صبح فروردین غزلپوشت کنم اما نشد

[ یکشنبه هجدهم مرداد ۱۴۰۵ ] [ 9:37 ] [ گنگِ خواب دیده ]

دنیا کوچکتــــــر از آن است

که گم شـــــــده ای را در آن یافتــــــه باشی

هیچ کس اینجــــــا گم نمی شود

آدم ها به همان خونـــــسردی که آمده انـــــد

چمدانشان را می بنــــ

دنــــــد

و ناپــــدیـــــد می شونـــــد

یکی در مـــــه

یکی در غبــــــار

یکی در بـــاران

یکی در بــاد

و بی رحم تـــــرینشان در برف

آنچه به جا می مانـــــد

رد پائــــــی است

و خاطره ای که هر از گاه پس میـــــزند

مثل نسیـــــم سحر

پرده های اتــــــاقت را

[ دوشنبه دوازدهم مرداد ۱۴۰۵ ] [ 8:54 ] [ گنگِ خواب دیده ]

به چه می ارزد عشق ؟

به یکی دل که چه آرام شکست هیچ نگفت ؟

به دو تا چشم که نگاهش همه تر هیچ نخفت ؟

یا به صد خاطره کز یاد تو مانده است به جا ؟

به چه می ارزد عشق ؟

من ندانم تو بگــــــــــــــــــــــــــو ................

به چه می ارزد عشــــــــــــــــــــــــــــــــــق

[ دوشنبه دوازدهم مرداد ۱۴۰۵ ] [ 8:54 ] [ گنگِ خواب دیده ]

دل من دیر زمانی ست که می پندارد:
« دوستی » نیز گلی ست
مثل نیلوفر و ناز ،
ساقه ترد ظریفی دارد
بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد
جان این ساقه نازک را
-دانسته-
بیازارد!
در زمینی که ضمیر من و توست
از نخستین دیدار،
هر سخن ، هر رفتار،
دانه هایی ست که می افشانیم
برگ و باری ست که می رویانیم
آب و خورشید و نسیمش « مهر » است .
گر بدان گونه که بایست به بار آید
زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید
آنچنان با تو در آمیزد این روح لطیف
که تمنای وجودت همه او باشد و بس
بی نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس
زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است
در ضمیرت اگر این گل ندمیده ست هنوز
عطر جان پرور عشق
گر به صحرای نهادت نوزیده ست هنوز
دانه ها را باید از نو کاشت
آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان
خرج می باید کرد
رنج می باید برد
دوست می باید داشت
با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد
با سلامی که در آن نور ببارد لبخند
دست یکدیگر را
بفشاریم به مهر
جام دل هامان را
مالامال از یاری ، غمخواری
بسپاریم به هم
بسراییم به آواز بلند
- شادی روح تو !
ای دیده به دیدار تو شاد
باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه ، عطر افشان
گلباران باد

[ دوشنبه دوازدهم مرداد ۱۴۰۵ ] [ 8:53 ] [ گنگِ خواب دیده ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ




خدایا چنان کن سرانجام کار
تو خشنود باشی و ما رستگار


حسن پوش
امکانات وب
<

کد هدایت به بالا