روزی پدر تعریف کرد برای ورود محمد رضا شاه به دزفول از محترمین شهر برای دیدار دعوت شده بود.پدر که در آن زمان به‏شدت‏ تحت فشار و با درگیری‏های شهری به حد استیصال رسیده بود،برای‏ خودش تصمیم می‏گیرد به شیوه‏ی مرگ یک‏بار شیون یک‏بار با جسارت تام هنگام شرفیابی دل به دریا بزند و شکایتش را با پدر تاجدار درمیان بگذارد.او گفت قبل‏از ورود شاه،سرهنگ مهران،رییس‏ سازمان امنیت پس‏از ورود و چاق سلامتی با دوستان مرا به کناری کشید و در آن‏جا گفت:حسن خان از شما خواهشی دارم،نباید از آن ناراحت‏ شوید.گفتم:اختیار دارید،این چه حرفی‏ست.بفرمایید.گفت:باید اجازه‏ دهید جیب‏های‏تان را بگردم.با خنده گفتم:خیال می‏کنید قصد سوئی‏ برای شاه درسر می‏پرورانم.گفت:به‏قدر کافی شما را می‏شناسم که‏ چنین کاری از شما برنمی‏آید.و از این بابت خیالم راحت است،هرچه‏ خواستم عذر و بهانه بیاورم،قانع نشد؛وقتی بیش‏تر مقاومت کردم‏ مودبانه به من فهماند درغیراین‏صورت بایستی مجلس را ترک گویم. ناگزیر تسلیم شدم.با دو انگشت مبارک پاکتی را که در جیب داشتم‏ بیرون آورد.چیزی که بسیار باعث تعجب پدرمم شده بود،این بود که از همان ابتدا به همان جیبی دست برد که کاغذ در آن بود و نه جیب‏های‏ دیگر.گویی می‏دانست و نشانی آن‏را دریافت کرده بود.وقتی پاکت را دید گفت:اجازه می‏دهید بخوانم.گفتم:قدرت و اختیار فعلا در دست‏ شماست،بفرمایید.نوشته بودم:شاها اجازه دهید ظرف چند دقیقه‏ حقایقی را با شما درمیان بگذارم،اطرافیان همگی به شما دروغ‏ می‏گویند».سرهنگ گفت:حسن خان این چه کاری‏ست؟می‏دانی چه‏ عوارض و دردسرها و گرفتاری‏های بیهوده و بی‏نتیجه‏یی برای همگی‏ ما و خودت ایجاد می‏کردی؟گفتم:مگر من جز حقیقت چیزی نوشته‏ام. سرهنگ گفت:همان‏طور که بارها برایت فاش کرده‏ام،ایشان‏ به‏هیچ‏وجه تمایلی به شنیدن این حقایق ندارند و هرگز احساس نیاز به‏ توصیه و راهنمایی دیگران در هرمقام و منصبی هم که باشند،پیدا نمی‏کند.دربرابر آن از خود بی‏خود می‏شوند.و این چیزی‏ست که‏ ما موظف به رعایت آن هستیم.

3-روزی در ملاقاتی که پدر با سرهنگ دارد،او اظهار علاقه‏ می‏کند.یکی از دوستان پدر را که قرابتی هم با او دارد،ملاقات می‏کند. ایشان غلام خان خانجان،رییس اهل سگوند شاخه‏یی از ایل بختیاری‏ بودند که در دزفول ساکن بودند.چند روز بعد غلام خان به دیدن پدر می‏آید،پدر موضوع را با ایشان درمیان می‏گذارد و پیشنهاد می‏کند هم‏اکنون به دیدن سرهنگ بروند.سوار ماشین می‏شوند،در بین راه‏ غلام خان به راننده می‏گوید ابتدا سری به خانه‏ی ایشان بزنند،زیرا سفارشی دارد.غلام خان چند دقیقه سری به خانه می‏زند و برمی‏گردد و به سازمان می‏روند.به‏محض رسیدن سرهنگ به غلام خان محبت و لطف بسیار می‏کند،ولی ضمن محبت از او گله می‏کند که چرا نسبت به‏ سازمان بدبین و بدگمان است.پدر می‏گفت:من تا آن وقت از قضییه خبر نداشتم.در جواب غلام خان که ما او را دایی صدا می‏کردیم،به سرهنگ‏ می‏گوید واکنش‏هایش به‏علت گزارشات خلاف واقع در پرونده مربوط به‏ زمین‏های‏شان می‏باشد.سرهنگ زنگ می‏زند و پرونده را می‏خواهد و آن را در اختیار غلام خان می‏گذارد و می‏گوید مطالعه بفرمایید.پدر می‏گفت:من متوجه سیمای غلام خان بودم که دائم سرخ و سرخ‏تر می‏شد و دانه‏های درشت عرق بر پیشانی‏اش می‏نشست.به‏زودی دایی‏ غلام از جایش بلند شدو دردمندانه از سرهنگ پوزش و معذرت خواست‏ و با شرمندگی گفت:برای رفع ابهام تلگرافی به شاه و ردبار در رد تلگراف اولیه خودش خواهد کرد.سرهنگ گفت:اصلا نیازی نیست و دربار به‏خوبی مرا می‏شناسد.من فقط می‏خواستم بی‏جهت شما از من‏ دل‏آزرده و دل‏تنگ نباشی و باز هم به او لطف و محبت بسیار کرد. خداحافظی کردیم و رهسپار خانه شدیم،وقتی رسیدیم دایی که به‏شدت‏ تحت‏تاثیر قرار گرفته بود،گفت:عجب داستانی بود من چه‏ فکر می‏کردم و چه اتفاق افتاد.بعد؟کتش را کنار زد و من با منظره‏یی‏ روبه‏رو شدم که به واقع خشکم زد.کلت امریکایی‏اش را به کمر بسته‏ بود.از شدت سراسیمگی به وحشت افتاده بودم.گفتم:دایی،این چه‏ کاری‏ست؟برای چه چنین کردی؟دایی گفت:از آن‏جا که مدتی بود به‏علت مشکلات این پرونده ناراحت بودم و علتش را مخالفت سازمان‏ امنیت می‏دیدم و به‏شدت از آنان شاکی بودم و حتا به دربار و شاه هم‏ شکایت کرده بودم،و حتا این موضوع احضارم به سازمان توسط شما پیش‏ آمد،گمان کردم به جبران این‏همه سر و صدا و انتقاد در مجامع ممکن‏ است دستور بازداشت مرا صادر کند.چیزی که من در این سن و سال تاب‏ و تحمل بی‏آبرویی آن را نداشتم.ازاین‏رو ابتدا خواستم سری به خانه‏ برویم تا اسلحه همراه داشته باشم.درحالی‏که کله‏ام سوت می‏کشید، گفتم:دایی گیرم که دستور توقیف می‏داد؟دایی در جواب گفت:بدون‏ تردید تا گلوله در خشاب داشتم،اجازه‏ی چنین جسارتی را به آن‏ها نمی‏دادم

مشاهده متن کامل مقاله در ادامه مطلب