شاخه‌ها را از جدایــی گر غم‌است
ریشــه‌ها را دست در دست هم‌است

تو نه کمتر از درختی سَر برآر
پای از زندانِ خود بیرون گذار

دستِ من با دستِ تو دستان شود
کارِ ما زین دست، کارستان شود

ای برادر در نشیب و در فراز
آدمی با آدمی دارد نیـــاز

گر تو چشمِ او شَوَی، او گوشِ تو
پس پدید آید چه دریــــاهایِ نو