«ما دو گونه وطن داریم. یکی آنکه میان دریای مازندران و خلیج فارس قرار دارد، با کوه‌های بلند و رودهای کم‌آب و صحراهایی فراخ و ریگزارها و شوره‌زارهایی گرم. وطن دوم ما وطنی است که در آفاق ذهن ما خانه دارد. وطنی است روشن و دل‌انگیز. در آن رودکی چنگ بر می‌گیرد و سرود شادی و نغمه می و مستی می‌نوازد و فردوسی داستان دلاوری‌های قهرمانان ما را با آهنگی پهلوانی سر می‌دهد. وطن خاکی ما پیوسته در معرض آفات است و وطن معنوی ما بر عکس، از گزند باد و باران و و دستبرد ویرانگر حوادث در امان و درخشش آن را تیرگی اعمال ما زایل نمی‌کند. گنجی است که از آن ماست، آفتابی است که پیوسته می‌تابد و زنده و پایدار است. بر ماست که این وطن را زیباتر و تابناک‌تر کنیم.»