و اندوه پیراهنِ بلندی بود‎که بعدِ تو به تن کردم‎تا آن قدر بر تن ام زار بزند‎که شاید مرگ، دل رحم تر از زندگی باشد‎و پیراهنِ سفیدی از آستین روزهای اش‎برایم بیرون بیاورد‎!