هر بار که به وعده گاهمان می آیم تو نیستی وانمود میکنم که باز دیر رسیده ام

فقط جای خالی تو را کنار بوته ها و زیر نور سفید چراغ می بینم

با کوله باری از خاطرات که همان نزدیکی روی پله های کنار خیابان جا مانده است

...

من میمانم وردپای تو و خط ممتد سفیدی که تا انسوی جاده کشیده شده است