‌
هرگز گرهت از غزلم واشدنی نیست
این غنچه‌ی دلتنگْ شکوفاشدنی نیست

شاید تو که از کوه روانی ، بتوانی
این برکه‌ی دلتنگ که دریاشدنی نیست

هر ماه که می‌آید از این خانه فراریست
این خانه‌ی ویران‌شده زیباشدنی نیست

عشق تو بزرگ است برای دلِ تنگم
اندوه تو در سینه‌ی من جاشدنی نیست

امروز جهان هیچ ، که انگار به تاریخ
خوش نقش‌تر از چشم تو پیداشدنی نیست