ما جوان های امروز، منظورم رده سنی بیست تا سی ، تقریبا سه دسته ایم.

دسته اولمان یک نفر را دارند مثلا زن و شوهرند یا نامزد کرده اند

و ما هرشب عکس های عاشقانه شان را لایک میکنیم،

یا یک پارتنر مثلا دوست دختر- دوست پسر همیشگی و رابطه دو، سه ساله محکم دارند ،

و باز هم ما عکس هایشان را لایک میکنیم و کامنتها و کپشن ها را میخوانیم.

دسته دوم توی انتخابشان شک دارند ، مثلا با کسی هستند و نیستند،

دست و پا شکسته جلو میروند و اسمش این است که تنها نیستند

اما آن کسی که هست روحشان را راضی نمیکند .

ما اینها را معمولا با سلفی های تک نفره و کپشن های به در بگوییم که دیوار بشنود لایک میکنیم.

معمولا همه اش دارند خوش میگذرانند و دنیا به کامشان است که در واقع نیست.

دسته سوم اما، مدل بهتری است.

مدل آدمایی که با کسی نیستند، خودشان اند و دوستهای همجنس و تک و توک غیر همجنس وسرشان به زندگی خانوادگی گرم است.

این ها معمولا آدم های صادق و وفاداری اند که خودشان را درگیر رابطه های یکی دو روزه نکرده اند.

نهایتا شب ها به نیمه گمشده شان فکر میکنند، مثلا اینکه الان کجاست و قیافه اش چه شکلی است

و چه رشته ای خوانده و الان دارد چه کار میکند.

دسته سوم حالشان تقریبا خوب است. این ها اگر میخواستند میتوانستند با کسی باشند.

حالا که نیستند مطمئنا منتظر آدم اصلی شان هستند. آدم واقعی و ابدی شان.

فاصله مان را با دسته سوم حفظ کنیم.