بیهوده است پی‌ِ خاطرات رفتن

به باغی‌ میرسی‌ لبریزِ پاییز

به نیمکتی با یک جایِ خالی

و رهگذری.. غروب.. و تنهایی‌

برای نوشتن باید بهانه باشد

مثلِ غروبِ ماتم زده ی کسل کننده ی یک روزِ تعطیل

یا خاطراتِ خاک گرفته ی کسی‌ پشتِ سالیانی که با درد گذشت

پرسید.. چرا می‌نویسی خاطراتِ خاک گرفته..

وقتی‌ هر روز ، همه را همانطور دست نخورده مرور مي كني؟

چه باید گفت.. هیچکس نمی‌‌داند

آنکه رفت غریبه نبود

هیچکس نمی‌‌داند