خدایا!
بار پروردگارا، ادب و معرفت را در دل‌هایمان جاری ساز،
تا با فروتنی و آگاهی، از درگاهت درخواست کنیم.
الهی!
آموختی که نادانی‌ام نیز از حکمت توست.
من جز به اذن تو درک نمی‌کنم؛ پس یاری‌ام کن تا فهم و وجودم در یک‌سو روان شوند.
یاری‌ام کن تا با تمام جان بگویم:
«تنها تو را می‌پرستم و از تو یاری می‌جویم.»
بار پروردگارا!
جسارتم را ببخش.
برای قوت قلبم، باز می‌گویم:
یاری‌ام کن،
تا ذرات وجودم هم‌صدا شوند و زمزمه کنند:
«تو را می‌پرستیم و از تو یاری می‌طلبیم.»
الهی!
از آنچه نمی‌پسندی، ما را دور دار،
و در مسیر نیکی و پاکی که می‌پسندی، رهنمونمان شو.
روزی که پرده‌ها فرو افتند، ما را شرمسار درگاهت مگردان.
زندگی و مرگ را بر ما آسان گردان،
و از خواری و پستی نگاه دار.
ای آفریننده‌ی کائنات!
مهر بی‌کرانت را در دل‌ها بنشان،
و میان انسان‌ها پیوند الفت و صلح برقرار ساز.
خداوندا!
در این لحظه، هستی و زمان گواه‌اند
که تنها از درگاه تو یاری می‌طلبیم.
معبودا؛
به ذات بی‌نیازت سوگند،
به نوری که نخستین بار بر زمین تابید،
به صدای باد در میان درختان،
به نخستین نفس جاندار،
به ردّ پای اولین قدم بر خاک،
به لبخند نوزادان و آه یتیمان بی‌پناه؛
از تو می‌خواهیم که محبت و صفا را در دل‌های انسان‌ها جاری سازی،
و همه را به نور هدایت خویش روشن گردانی.
ای سرچشمه‌ی سکوت و سخن!
با نزدیکی دل‌ها، نشانه‌های رحمت تو آشکار می‌شود؛
و در آن لحظه، جان‌ها از سپاس لبریز خواهند شد،
چرا که ما جز توان شکرگزاری و درک نعمت‌های تو نداریم،
ای بی‌نیاز بی‌همتا.
ای مهربان؛
تقدیر خویش را هرگونه که خواستی رقم بزن،
ما را در مسیر اراده‌ات بدار و توان پذیرش آن عطا فرما.
خود فرمودی: «مرا بخوانید تا اجابتتان کنم.»
ما خواندیم، پس اجابت فرما.
بار پروردگارا،
از اینکه فرصت دعا به ما بخشیدی، شکرگزاریم.
این موهبت را از ما دریغ مدار.
ای خالق واژه‌ها و مالک جهان،
که جریان لطف توست که این کلمات را از دل و قلم جاری ساخت،
ما را در سایه‌ی رحمت خویش پناه ده،
ای مهربان بی‌پایان.
تویی که، آغاز و انجام هر دعا، تنها به نام توست.
