زیبایی در سادگی است

شاید دیده باشید آدمهایی که در برخورد با دیگران بسیاربزرگوارانه صحبت نموده و واژه های بیگانه و با معانی نامانوس، زیاد به کار می برند. خیلی از ما در پوشاک ،خوراک و در ارتباط با دیگران فکر می کنیم که بایدرودست بزنیم ، تا نتوانند در برابر ما خودی نشان دهند و به اصطلاح کلاس بالا جلوه گر شویم تا طرف از ما حساب برده و از همان ابتدا در طیف مریدان ما قرار گیرد و ما را برای خود الگو قرار دهد. در اغلب موارد این کارها به انزوا و طرد شدگی اجتماعی می انجامد که دلیل آن هم واضح است. یا از همان ابتدا به توخالی بودنمان پی می برند و یا خودشان را از سنخ ما ندانسته و از ما فاصله می گیرند.
این شکافها ما را بیشتر در وهم و خیال برده و واقعا خود را کسی خواهیم دانست و بیشتر بر طبل این انگشت نما شدن خواهیم کوبید و دوباره چرخه تکرار خواهد شد. آدمهایی را نیز دیده اید که در ظاهر با عوام تفاوتی نشان نداده ولی در درون برای خودشان دریایی هستند که آدم هیچوقت از معاشرت با آنها سیر نمیشود ولی افسوس که آنها تمایل به نمایش ندارند.
به قول شریعتی آدمها نیز مثل خانه ها هستند.
بعضیها برون بسیار زیبایی دارند ولی در درون خرابه ای بیش نیستند و گروهی نیز برون فقیرانه دارند ولی در اندرون مانند خورشید می درخشند .
برون مان ساده باشد تا اندرون مان بدرخشد .
ساده باشیم مثل آب گوارا و جاری در برکه دل کوه.