خوبى كه به معنى احسانِ به غیر باشد و فاعلش سزاوارِ ستایش گردد و حقّى بر آن طرف پیدا كند و جا دارد كه آن طرف اظهارِ تشكّر و امتنان كند و عوض دهد ،سه قسم است :

1.مالى بى عوض و بى سابقه به كسى دادن .

2.كارى انجام دادن بى عوض و بى سابقه .

3.گشاده رویى و مهربانى كردن بى عوض و سابقه آنگاه اگر منّت نهد یا عوض بخواهد باطل كرده خوبىِ خود را و خود را خارج كرده از زمره محسنین و جا دارد كه آن طرف نه سنّت پذیرد و نه عوض دهد امّا ابتداء بر آن طرف به حكم اخلاق لازم است كه یا فوراً عوض دهد و یا عذر خواسته تشكّر نماید و یا در نظر گیرد ،فراموش نكند تا آنكه به موقع تلافى بكند به درجه ‏اى كه به او فائده رسیده، فائده برساند نه كم ‏تر و اگر بیشتر برساند او نیر مُحسِن خواهد شد و اگر هیچ تلافى ننماید نه فوراً و نه بعد آدمِ ناسپاسى خواهد بود و سزاوارِ ملامت .امّا خودِ آن خوبى كننده حقِّ ملامت ندارد و غیرِ او همه حق دارند و باید به ناسپاس ملامت نمود تا ناسپاسى از میان برود و از جهان برافتد .