اگرچه،تنهایی رایج است و به سرعت می گذرد ، اما تنهایی می تواند یک بیماری مزمن با اثرات جدی و مضر بر سلامت جسمی و روانی فرد باشد. اثرات تنهایی طولانی مدت بر سلامت روانی شامل کاهش کیفیت خواب ، تضعیف سلامت و حتی افزایش مرگ و میر است. در حالی که تأثیرات آن بر سلامت روان فرد شامل افسردگی ، ترسو بودن ، به خاطر سپردن اشتباه و تمرکز بر محرومیت است تا گنجاندن (که صدای درونی انتقادی را تداوم می بخشد).

در حال حاضر مطالعات نشان می دهد که مغز تنها از نظر ساختاری و بیوشیمیایی متفاوت است. واکنش عصبی به رویدادها و تصاویر مثبت سرکوب می شود ، بنابراین جهان از طریق یک فیلتر منفی درک می شود. وقتی ما تنها هستیم ، به احتمال زیاد همه چیز را ناامید کننده می بینیم. ممکن است احساس کنیم جهان اطراف ما تهدید کننده است یا خارج از کنترل ما است. این امر جمع آوری انرژی و شجاعت برای یافتن خوشبختی و تغییر را دشوار می کند.