ای رازآلود چون اساطیر
و ای جنبده چون جیوه
مهم نیست
که مجسم شوی
زیرا من
تو را در خواب‌هایم
مانند دانه‌ی میوه‌ای
می‌جوم
که پس از آن
شهد و شیرینی
بر دیواره‌های حافظه‌ام
جاری می‌شود

مهم نیست که متجلی شوی
زیرا من
در تنهایی‌ام
خطوط دستان‌ات را
می‌خوانم
و آینده‌ام را
پیش بینی می‌کنم
و عطر مردانگی‌ات را
می‌بویم
و سپس
بیست کودک
به دنیا می‌آورم