مولانا شیخ ابو العباس بن ادریس؛حضرت مولانا شیخ داوود بن محمد المعروف به خادم الفقراء؛حضرت مولانا شیخ محمّد بن مانکیل؛حضرت‌ مولانا شیخ اسماعیل قصری؛حضرت مولانا شیخ نجم الدین کبری؛ حضرت مولانا شیخ رضی الدین لالا؛حضرت مولانا شیخ جمال الدین‌ بدر الدجی؛احمد جوزقانی؛حضرت مولانا شیخ نور الدین عبد الرحمان‌ اسفراینی؛حضرت مولانا شیخ رکن الدین احمد،علاء الدوله سمنانی، حضرت مولانا شیخ نظام الدین محمود اصم مزدقانی؛حضرت مولانا سید علی همدانی ملّقب به علی ثانی؛حضرت مولانا سید ابو اسحاق‌ ختلانی؛حضرت مولانا سید محمّد نوربخش قهستانی؛حضرت مولانا سید شاه قاسم فیض‌بخش؛حضرت مولانا شیخ حسین ابرقویی‌ جانبخش؛حضرت مولانا شیخ کمال الدین جوینی؛حضرت مولانا شیخ‌ محمّد سوداخری سبزواری؛حضرت مولانا شیخ ملک علی جوینی؛ حضرت مولانا شیخ حسن سدیری؛حضرت مولانا شیخ محمّد رضا سدیری؛حضرت مولانا شیخ کمال الدین سدیری؛حضرت مولانا شیخ‌ محمّد مشهدی؛حضرت مولانا شیخ محمّد مؤمن سدیری سبزواری؛ حضرت مولانا سید محمّد تقی شاهی؛حضرت مولانا شیخ میر مظفر علی‌ شاهی؛حضرت مولانا شیخ میر محمّد شاهی؛حضرت قطب الاقطاب‌

    حفصه کردیه

حفصه دختر عمرو البصریه از زنان پارسا در قرن دوم قمری، نخستین عارف و صوفی است که پای در طریقت و سلوک نهاده. زنی سالک در خدمت شعوانه و مرید وی بوده است. شعوانه بانویی از زنان پارسا و اهل عرفان که در قرن دوم می زیسته ،  عجم بود و بر طریقه مبارکه علویه کمیلیه بود.  بزرگانی چون ابوعلی فضیل بن عیاض بر علو مقام وی در زهد و عرفان گواهی دادند. حفصه عُمری را در ملازمت و خدمتگزاری شعوانه ـ عارفه قرن دوم ـ سپری کرده و از برکت صحبت وی از مراحل فنای نفس و پشت پا زدن به علایق دنیوی گذشته،  به صفای قلب و حضور دایم نایل گشته، در زهد و تقوی شهرت به سزایی داشت.

  جامیدر نفحات الانس می نویسد: « کردیه حفصه ازبصره یا اهواز بود خدمت شعوانه می کرده است وی گفته که شبی پیش شعوانه بودم  در خواب شدم پای خود بر من زد و گفت بر خیز ای کردیه که این جا جای خواب نیست . جای خواب گور است. وی را گفتند که از برکات صحبت شعوانه چه رسید ترا؟ گفت: از آن وقت باز که به خدمت وی رسیدم دنیا را دوست نداشتم و غم روزی نخوردم و هیچکس از اهل دنیا در چشم من بزرگ ننمود از جهت طمع و هیچ یک از مسلمانان را خوار نشمردم.»
وی به احتمال قوی از اکراد خوزستان یا همان لرها ، بود زیرا  جامی به صراحت وی را از بصره یا اهواز می داند. درآن زمان چنانکه قبلاً گفته شد الوار ، کرد اطلاق می شدند و نزدیکترین اکراد به بصره ، کردهای بودند که در مناطق کوهستانی خوزستان سکونت داشتند. به نقل از جامی ، شعوانه عجم و شیعه بود زیرا  بر طریقت فرقه کمیلیه بود که خود را منسوب به کمیل ابن زیاد نخعی صحابه معروف حضرت علی (ع)  می دانستند. گروهی از پیروان فرقه کمیلیه در قرون پنجم و ششم در مناطق لرستان زندگی می کردند. دو تن از رهبران آنها به نامهای داود بن محمد معروف به خادم الفقرا و محمد ابن مانکیل در لرستان زندگی کردند و وفات یافتند. کرد بودن و تشیع حفصه دلالت بر آن دارد که موطن اصلی وی سرزمین لرستان بود