چه شب‌هایی که رویا زورقم را
کنارِ زورق مهتاب می‌راند
دو گوشم بر ترانه‌یْ دلنشینی
که با من دختر همسایه می‌خواند:

«ستاره سر زد و بیدار بودم
«به پای رخنهٔ دیوار بودم
«خروس نامراد بانگ سحر زد
«هنوزم  انتظارِ یار بودم.


تهی افتاده اینک آشیانْ‌مان
به سانِ پیکری بی‌زندگانی
کبوترها، همه، پرواز کردند
به رنگِ آرزو‌هایِ جوانی