فقط در صورتی می توانید شخص دیگری را دوست داشته باشید که در خود عشق داشته باشید. فقط زمانی که چیزی را داشته باشید، می توانید آن را با دیگری سهیم شوید. فرض کنیم خودمان را دوست داریم. اکنون مشکل این است چگونه همسایه مان را دوست داشته باشیم. به همین دلیل است که درباره ی عشق سخنان زیادی گفته شده، اما دنیا هنوز زشت است؛ مالامال از نفرت، جنگ، خشونت و خشم.
وقتی بدانیم که خودمان را دوست نداریم، به شناخت بزرگی رسیده ایم. دوست داشتن خود، واقعا دشوار است؛ زیرا به ما آموخته اند خودمان را سرزنش و محکوم کنیم. به ما آموخته اند که ارزشمند نیستیم. به این ترتیب چگونه ممکن است انسانی بی ارزش را دوست داشت؟ چگونه می توان کسی را که محکوم است و سرزنش و تحقیر شده، دوست داشت؟ که محکوم است و سرزنش و تحقیر شده، دوست داشت؟
این درک عاقبت نصیب هر کس خواهد شد. اگر هنوز درک نکرده اید که خودتان را دوست ندارید، نگران نشوید. پنجره ای باز شده است. دیگر به مدت طولانی در اتاق نخواهید ماند و از اتاق بیرون خواهید آمد. وقتی آسمان باز را بشناسید، نمی توانید در دنیایی راکد و بسته محصور بمانید و از آن بیرون خواهید آمد.