یک دهـان خـواهـم بـه پهنایِ فلکتـا بـگـویـم وصـفِ آن رَشکِ مَـلَکور دهـان يـابـم چـنين و صـد چـنينتـــنگ آیــــد در فـــغـانِ ايـن حـنينايـن قَـــــدَر هــم گر نگویم، ای سَـنَدشــــــــــیشه دل از ضعیفی بشکـــندشــــــــیشه دل را چــو نــازک دیـده امبـــــهرِ تسكـــــین بس قــــبا بـدريـده ام
کد هدایت به بالا