ای فتنه‌ی دل‌بران یغما

وی طیره‌ی لعبتان چینی

خوبان جهان درخت ِ بیدند

تو سرو روان ِ راستینی

بر پشت زمین مقابل‌ات نیست

هر گاه که روی بر زمینی

ای بر همه مهربان و مشفق

با ما به چه جرم، خشم‌گینی؟

هر گه که چو دوستان مخلص

بر خاک نهی ز لطف بینی

هر جور و جفا که بینم آن‌گاه

نازت بکشم که نازنینی

شک نیست که من تو را شکستم

گر خود همه کوه آهنینی