قطار ها، آدم‌ها را از تو دور می‌‌کنند.

این قانونِ تلخِ حرکت است.

فرقی‌ نمیکند کدامِ طرفِ آن‌ پنجره‌های لعنتی نشسته باشی‌،

در نهایت همیشه یک نفر از ما بازنده است ...

گاهی‌ فکر می‌‌کنم، سینه‌ام شبیه تونل وحشت بی‌ سر و تهی‌ است،

با هزاران هزار قطاری که آدم‌های زندگی‌‌ام را با خود می‌‌برد و می‌‌آورد.

یک سیاهچال پر از هیاهوی آدم‌هایی‌ که حرف می‌‌زنند، میخندند و گاهى می‌‌ترسند.

پر از هیاهوی یک نفر که بی‌ تفاوت نشسته و نمی‌بیند

دلِ من چه بیتابانه،

چه بیتابانه،

در این تاریکی‌ پر هراس می‌‌لرزد