حقیقت با کدامین عقربه های ساعت
خود را آویخته است که پیدا نیست
هر دو نالان اند
زمین از لگد مال شدن
و آسمان از درد دوری
گاهی قلبی...
گرفتار نگاه های پاک درختان می شود
وآنگاه ناگفته ها طغیان می کند
سکوت رازی دارد!
که هیچگاه نمی خندد
و گاهی . . .
گاهی که نه !
حقیقت همیشه تلخ است