اندر دل من درون و بیرون همه اوست!

دیروز در جایی خواندم که اگر عاشق را برعکس کنی به قشاع میرسی!

معنای قشاع را نمی‌دانستم پس دست به دامان سرچ در گوگلِ عزیزمان شدم.

نوشته شده بود: دردی که آدمی را مأیوس کند.

همین چند کلمه کافی بود تا در من انقلابی برپا شود! انقلابی که همه افکار خوب و بدم را زیر و رو کند و مرا به اندیشیدنِ بیشتر وادار کند.

اینکه به راستی عشق دردی‌ست که دیگر به درمانش امیدی نیست؟ یا دردِ قشنگیست که ما را میل به درمانش نیست!؟ کدامیک؟؟

اصلا مگر می‌شود که از درد مأیوس شوی و امیدی به بهبود نداشته باشی، اما همچنان پابرجا بر سر حرفِ عشق باقی بمانی و دردِ این درد جانکاه را به جان بخری!؟ و هرکس که چند صباحی با وی مراوده داشتی را هم به این دردِ بی درمان دعوت کنی تا طعمش را بچشد؟

اگر پاسخ این سوال زِ عاشقان جویی، همگی یک صدا گویند: درد قشنگیست! باید که با پوست و استخوان دردش را بکشی، باید که میان رگ‌هایت جریان پیدا کند تا حالِ خوشش را بفهمی!

به گمانم اگر عشق، عشق باشد ناامیدی، یأس، ترس از نرسیدن، دلهره‌ی تاب نیاوردن و هیچ فاکتور منفی دیگری در آن جای ندارد چرا که عاشقی تماماً امید، صبوری، گذشت، فداکاری و دوست داشتن به حد خیـلـــی زیاد است! به حدی که عاشق در معشوق حل شده و از آن دو یکی به جا مانَـد! به حدی که حاصل جمع ۱+۱ بر خلاف منطق ریاضیات، یک شود نه دو!

اگر شما را بگویم که هر آدمی در زندگانی ۳بار عاشق یک نفر می‌شود دروغ نگفته‌ام!!

مرحله نخست به چشم و ابروی یار دل بسته، بار دوم به قلب یار نفوذ کرده و شیفته درونیاتش شده و در مرحله آخر، آن زمان که هر دو اتفاقی ناگوار و یا فاجعه‌ای هولناک را مشترکا از سر می‌گذرانند و به سلامت از دالان آن اتفاق بیرون می آیند، باری دیگر عاشق یکدیگر می‌شوند، چه بسا عمیق‌تر از دفعات قبل!

پس جای تعجب ندارد اگر بگوییم عاشق نه یک‌ بار بلکه دست کم ۳ بار گرفتار دام عاشقی می‌شود و اگر چنین شد دیگر تمام است!

اگر عاشق و معشوق در مسیرِ صعب العبور مشکلات پا به پای یکدیگر قدم گذاشتند و راه به آخر رساندند، دیگر پیوندی خونی میانشان شکل گرفته، ناگسستنی، ماندنی و ابدی!!

سخن به آخر رسانم با بیتی که سر منزل مقصود است! شاه بیتی که معشوق را محصور میان درون و بیرون عاشق می‌کند و راه گریز بر وی می‌بندد.

اندر دلِ من درون و بیرون همه اوست!