فهمیدم انسانی که در این دنیا همه چیزش را از دست داده است، هنوز هم می‌تواند با اندکی فکر کردن در مورد معشوق خود، حتی برای لحظه‌ای کوتاه، سعادت را تجربه کند. انسان در پریشانی کامل که قادر به ابراز احساسات نیست، در چنین شرایطی انسان می‌تواند از طریق اندیشیدن به معشوقش راه درستی برای غلبه بر مصائبش بیابد. برای اولین بار در زندگی توانستم معنای این جمله را بفهمم: «فرشتگان با شکوهی بی‌پایان، در تفکّری جاودانه غرق می‌شوند».